เวลาลูกถามว่าตอนนี้...คุณปู่อยู่ไหน
ฉันตอบว่าปู่ของหนูตอนนี้อยู่บนพระจันทร์
เพราะมีบางคราวที่ฉันมองจันทร์แล้วเผลอไผล
นั่งคิดถึงตอนวัยเด็กที่ฉันกับพ่อเคยเล่นด้วยกัน
เวลาลูกถามว่าตอนนี้...คุณปู่อยู่ไหน
ฉันตอบว่าปู่ของหนูตอนนี้อยู่บนพระจันทร์
เพราะมีบางคราวที่ฉันมองจันทร์แล้วเผลอไผล
นั่งคิดถึงตอนวัยเด็กที่ฉันกับพ่อเคยเล่นด้วยกัน
ทุกๆตอนเที่ยงวันฉันจะได้กินข้าวที่พ่อซื้อมาส่งให้ฉัน
ถึงที่โรงเรียน จริงๆกินดีกว่าเพื่อนทุกมื้อ
พ่อบอกให้ตั้งใจเรียนจะได้ได้ดีกว่าพ่อลื้อ
ที่เป็นเพียงยามธนาคารแต่ก็ไม่ปล่อยลูกอดมื้อ
พ่อซื้อบ้านด้วยการกู้ ใช้หนี้ด้วยการอด
ทั้งบ้านเรามีผ้าห่มผืนเดียว แต่ห่มด้วยกันหมด
พ่อสอนเกิดเป็นมนุษย์นั้น กฏเเห่งกรรมเป็นผู้กำหนด
แล้วชอบสวดมนต์อยู่ในห้องพระคือภาพที่ฉันยังจำยังจด
เป็นไข้นอน หนาวขด ฉันยังเห็นพ่อนั่งเฝ้า
เห็นภาพมื้ออาหารที่เรานั่งกินกลางแมงเม่า
พ่อชอบเพลงเดือนเพ็ญ สุ่มไฟให้แรงเข้า
และบอกเสมอว่าตอนพ่อแก่และพ่อหวังพึ่งแรงเจ้า
(อ.ไข่ มาลีฮวนน่า)
*ภาพสะท้อนย้อนกาลเวลา อาจฉายมาแจ่มชัดในใจ ทุกรอยยิ้ม ทุกร้องไห้ ที่เคยจากมา...
ไม่อาจย้อนแก้ไขคืนวัน ชีวิตฉันมีเพียงเดินหน้า แต่คืนนี้อดีตหวนมา...คงเพราะแสงจันทร์
(F-HERO)
ค่ำคืนจันทร์ฉายส่งให้ความมืดสลายไป
ในคืนที่ความคิดถึงไม่เคยจะหายไป
ฉันนั่งมองจันทร์ในวันที่พ่อไม่หายใจ
จะร้องคร่ำครวญปานใดหัวใจก็รู้ว่าสายไป
พ่อฉันผูกคอตายอยู่ในห้องเพียงลำพัง
ฉันทิ้งให้พ่อเดียวดายในวันท่านแก่หมดกำลัง
เพียงเพราะฉันเกลียดชังที่พ่อขี้เมาติดสุรา
และกว่าตอนฉันจะได้สติก็ตอนพระสวดกุสลา
ฉันเคยด่าพ่อว่า ไหว้พระทำไมไร้สาระ
ไหว้พระแล้วกินแต่เหล้า พระเจ้าคงสนตายห่าละ
ในวันที่พ่อฉันตาย ฉันพบรูปฉันใต้ฐานพระ
พ่อเพียงก้มหน้าสวดมนต์อ้อนวอน
ให้ฉันมีสุขมีฐานะ
เวลาลูกถามพ่อคะ คุณปู่อยู่ไหนกันเล่า
ฉันตอบคุณปู่มองเราอยู่ข้างบนจันทร์เจ้า
ปู่ยังส่งความมืดให้พ่อก้าวเดินไป
แม้เสียใจและยังเสียดาย ปู่อุ้มหนูน้อยเกินไป
(*)