ลุกเจ้ากินผักตางป๋าย ลุกขวายจะได้กินผักตางเก๊า
(ตื่นเช้ากินผักตรงยอด ตื่นสายกินผักตรงโคน)
กำตี้แม่บอกแม่สอนเจ้า อดเอาใหญ่แล้วเน้อลูกจาย
ลุกเจ้ากินผักตางป๋าย ลุกขวายจะได้กินผักตางเก๊า
(ตื่นเช้ากินผักตรงยอด ตื่นสายกินผักตรงโคน)
กำตี้แม่บอกแม่สอนเจ้า อดเอาใหญ่แล้วเน้อลูกจาย
(คำที่แม่บอกแม่สอนเจ้า อดทนหน่อยโตแล้วนะลูกชาย)
ดำน้ำหื้อมันหันทราย นอนหงายหื้อมันหันฟ้า
(ดำน้ำให้มันเห็นทราย นอนหงานให้มันเห็นฟ้า)
วันเดือนเคลื่อนไปไผบ่ท่า ลูกหล้าใหญ่แล้วหื้ออดเอา
(วันเดือนเคลื่อนไปไม่มีใครรอ ลูกเอ๋ยโตแล้วให้อดทน)
กึ้ดถึงตอนน้อยๆตอนเฮาล้มลงต้าว
(คิดถึงตอนเด็กๆ ตอนเราหกล้มลง)
แม่บอกได้เกิดเป็นคนมันตึงมีเซอะมีง่าว
(แม่บอกได้เกิดเป็นคน ยังไงมันก็มีโง่มีพลาด)
ล้มแล้วก็ลุกเหีย บ่ใจ่เป็นเมื่อยเป็นไข้
(ล้มแล้วก็ลุกซะ ไม่ใช่เจ็บออดๆแอดๆ)
เจ็บน้อยก็อดเอาเกิดเป็นลูกบ่าวจะไปไห้
(เจ็บนิดเดียวก็ทนเอาเกิดเป็นลูกชายอย่าร้องไห้)
จนเฮาใหญ่วันนี้ก็บ่เหมือนตอนละอ่อน
(จนเราโตเป็นผู้ใหญ่วันนี้ก็เหมือนตอนเด็กๆ)
ความเจ็บบ่ใจ่แค่ต้าว มีแผลถลอกอย่างตะก่อน
(ความเจ็บปวดมันไม่ใช่แต่ล้ม มีแผลถลอกเหมือนเมื่อก่อน)
บ้านต้องผ่อน มีแต่หนี้ ปะแต่คนสัปปะลี่
(บ้านต้องผ่อน มีแต่หนี เจอแต่คนสัปปรับ)
ชีวิตต้องปะแต่คนหัววอก แต่คนขี้จ่ม แต่คนจู้จี้
(ชีวิตต้องเจอแต่คนโกหก คนขี้บ่น แต่คนจู้จี้)
แต่ในใจลูกนี้ก็ยังจำกำแม่
(แต่ในใจลูกนั้นก็ยังจำคำของแม่)
ว่าลูกเหยคนเฮามันตึงมีดี มีแย่
(ว่าลูกเอ๋ย คนเรามันมีทั้งดีและแย่)
นอนสลีวันใด จะไปลืมสาด ลืมแคร่
(นอนเตียงวันใด ก็อย่าลืมเสื่อ ลืมแคร่)
ได้นั่งเสลี่ยงซักวันก็ลง เพราะชีวิตคนนั้นมันบ่แน่
(ได้นั่งเสลี่ยงซักวันก็ลง เพราะชีวิตคนเรานั้นมันไม่แน่)
ใส่เกิบแตะก้านว่าสายมันปุด
(ใสรองเท้าแตะ แล้วสายมันขาด)
แต่เฮาก็ยังเหลือตี๋น บ่ใจ่เป็นคนตี๋นกุด
(แต่เราก็ยังเหลือตีน ไม่ใช่เป็นคนตีนขาด)
ลุกขึ้นลูกจายถ้าคิดจะเตวก็ไปหื้อสุด
(ลุกขึ้นลูกชาย ถ้าคิดจะเดินต้องเดินให้สุด)
ใหญ่แล้วหื้ออดเอา ก้านแม่สั่งลุยฮาตึงบ่หยุดบ่ะ
(โตแล้วให้ทนเอา ถ้าแม่สั่งลุยยังไงกูก็ไม่หยุด)
ลุกเจ้ากินผักตางป๋าย ลุกขวายจะได้กินผักตางเก๊า
(ตื่นเช้ากินผักตรงยอด ตื่นสายกินผักตรงโคน)
กำตี้แม่บอกแม่สอนเจ้า อดเอาใหญ่แล้วเน้อลูกจาย
(คำที่แม่บอกแม่สอนเจ้า อดทนหน่อยโตแล้วนะลูกชาย)
ดำน้ำหื้อมันหันทราย นอนหงายหื้อมันหันฟ้า
(ดำน้ำให้มันเห็นทราย นอนหงานให้มันเห็นฟ้า)
วันเดือนเคลื่อนไปไผบ่ท่า ลูกหล้าใหญ่แล้วหื้ออดเอา
(วันเดือนเคลื่อนไปไม่มีใครรอ ลูกเอ๋ยโตแล้วให้อดทน)
แม่บอกถ้าลุกเจ้าได้กินไส้อั่วจิ้นหมู
(แมบอกถ้าตื่นเช้าได้กินไส้อั่วเนื้อหมู)
ได้กิ๋นพริกแดงพริกหนุ่ม กินต๋ำบะหนุนกิ๋นอ่องปู๋
(ได้กินน้ำพริกตาแดง น้ำพริกหนุ่ม กินตำขนุน กิน อ่องปู)
จำมาตั้งเมื่อละอ่อนเต๊าใหญ่
(จำมาตั้งแต่เด็กๆจนถึงใหญ่)
ลุกขวายเมื่อใดจำเป็นได้กิ๋นก๊ะก้านผักไผ่
(ตื่นสายเมื่อไหร่จะได้กินแต่ผักไผ่)
โคะ! อะหยังปะล้ำปะเหลือ
(โอ้ย จะอะไรนักหนา)
จำได้สมัยละอ่อนบ่ะซอบง่าวกินแกงบะเขือ
(จำได้สมัยเด็กๆ ไม่ชอบชิบหายกินแกงมะเขือ)
แม่บอกหื้อเลือกเอาจะกิ๋นเข้านึ่งกับเกลือ
(แม่บอกให้เลือกเอาจะกินข้าวเหนียวกับเกลือ)
ก็แล้วแต่เน่อน้อยเหยหรือจะกิ๋นแก๋งตี้เหลือ
(ก็แล้วแต่นะลูกหรือจะกินแกงที่เหลือ)
เป็นกำสอนตี้ล้ำลึกฝังใจ๋
(เป็นคำสอนที่ล้ำลึกฝังใจ)
มากึ้ดถึงกำแม่ต๋อนตี้ชีวิตมันเริ่มบ่ไหว
(มาคิดถึงคำแม่ตอนที่ชีวิตมันเริ่มไม่ไหว)
ว่าแกงบะเขือส้มตอนนั้นยังดีกว่าไหนๆ
(ว่าแกงมะเขือเทศตอนนั้นของแม่ยังดีกว่าไหนๆ)
เพราะเอาดอกเบี้ยในธนาคารมาแกงกิ๋นบ่ได้
(เพราะเอาดอกเบื้อในธนาคารออกมาแกงกินไม่ได้)
จ๋ำไว้เน้อน้อยเหย ใหญ่แล้วไปดีย่อย