MENU

Pan Tadeusz - Inwokacja - Lietuvių vertimas - Adam Mickiewicz 「Dainų žodžiai」

Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie


Pan Tadeusz - Inwokacja 「Dainų žodžiai」 - Adam Mickiewicz

Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie
Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy
I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy
Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!
Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem,
(Gdy od płaczącej matki pod Twoją opiekę
Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę
I zaraz mogłem pieszo do Twych świątyń progu
Iść za wrócone życie podziękować Bogu),
Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono.


Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną
Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,
Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych;
Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,
Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;
Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała,
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,
A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.


Pan Tadeusz - Inwokacja - Lietuvių vertimas - Adam Mickiewicz 「Dainų žodžiai」


Lietuva! Mano tėvynė! Tu esi kaip sveikata,
Kiek reikia vertinti, jis tik sužinos
Kas tave prarado. Šiandien jūsų grožis visais ornamentais
Aš galiu pamatyti ir apibūdinti, nes ilgiuosi tavęs


Šventoji Mergele, tu gink Jasna Częstochowa
Ir tu spindi Ostra Brama! Tu, kokia pilies tvirtovė
Jūs saugote Nowogrodeką su jo ištikimais žmonėmis!
Kaip per stebuklą susigrąžinai mano vaiką,
(Kai nuo tavo globojamos verkiančios motinos
Pasiaukojusi, negyva, pakėliau voką
Ir tuojau pat galėjau nueiti iki jūsų namų slenksčio šventyklų
Eiti atkurtą gyvenimą dėkoti Dievui),
Taip stebuklingai grąžinsite mus į Tėvynę.
Tuo tarpu nešk mano ilgesingą sielą
Į šias miško kalvas, į šias žalias pievas,
Plačiai pasklido per mėlyną Nemuną;
Į šiuos įvairiais grūdais nudažytus laukus
Paauksuotas kviečiais, padengtas rugiais;


Kur gintaro niežai, balti grikiai kaip sniegas,
Kur medienos lazdelės skaistalai ir mergaitiški skaistalai,
Visi juosiami juostele, variu
Žalia, su retai tyliais kriaušėmis.