เธอคงอาจจะไม่รู้ว่านานสักแค่ไหน
มีหนึ่งคนที่คอยเฝ้ามองและห่วงใย
คนที่รู้ว่าเธอชอบอะไร
คนที่พร้อมจะให้เธอได้ทุกอย่าง
เธอคงอาจจะไม่รู้ว่านานสักแค่ไหน
มีหนึ่งคนที่คอยเฝ้ามองและห่วงใย
คนที่รู้ว่าเธอชอบอะไร
คนที่พร้อมจะให้เธอได้ทุกอย่าง
ก็ฉันก็ไม่รีบร้อนที่จะพูดออกไป
แค่มีเธอในชีวิตก็ดีสักแค่ไหน
ฉันคิดว่าค่อยเป็นค่อยไป
ไม่จำเป็นต้องรีบเฉลยความจริง
แต่สุดท้ายคิดผิด
สมองฉันมันดันสั่งการช้า
ไม่ยอมพูดไปว่ารักเธอตั้งนานแล้ว
บอกตอนนี้แล้วได้อะไร
วันนี้เธอนั้นไปมีใคร มาก่อนตั้งนาน
เพิ่งคิดได้ตอนที่สาย ไม่มีค่าเลย
ก็ได้ยินคุณพูดเอาไว้ว่าคิดอะไร
ก็ไม่ต้องพูดหมด
ก็ได้แต่จดบันทึกในใจ
ว่ารักแค่ไหนต้องเก็บกด มันไว้
ใครก็บอกพรุ่งนี้ไม่สายที่จะรักกัน
แต่ถ้าไม่บอกออกไปให้เธอได้ยินสักทีล่ะ
ถ้าไม่บอกออกไปให้เธอได้รู้สักที
วันไหนก็ไม่ได้รักกัน
เพราะคนๆนึงที่ดูเหมือนไม่สนิท
แต่เธอจะรู้ไหม
ก็รู้ว่าเธอมีผลต่อหัวใจมาเนิ่นนาน
สักแค่ไหน
แต่ดันเก็บเอาไว้ในใจทุกวัน
ความรักกำลังก่อตัว แต่เธอก็มาจากไป
เพราะแค่ไม่ยอมพูดมันสักที
สมองฉันมันดันสั่งการช้า
ไม่ยอมพูดไปว่ารักเธอตั้งนานแล้ว
บอกตอนนี้แล้วได้อะไร
วันนี้เธอนั้นไปมีใคร มาก่อนตั้งนาน
เพิ่งคิดได้ตอนที่สาย
ก็เพราะสมองฉันมันดันสั่งการช้า
ถ้ายอมพูดไปว่ารักเธอตั้งนานแล้ว
ฉันนั้นคงได้มีโอกาส
(ฉันนั้นคงได้มีโอกาส)
มากกว่าจะเสียโอกาส
(มากกว่าจะเสียโอกาส)
มาก่อนตั้งนาน เพิ่งคิดได้ตอนที่สาย
มันไม่มีค่าเลย
มาบอกตอนนี้มันไม่มีค่า
More by SANDERLEI