Ordaydım.
Hayatımın en güzel konseriydi.
Salgın yeni gösteriyordu kendini,
herkes yeni yeni evlere çekiliyordu.
Ordaydım.
Hayatımın en güzel konseriydi.
Salgın yeni gösteriyordu kendini,
herkes yeni yeni evlere çekiliyordu.
Salgına rağmen gözünü karartıp dışarı çıkan son insanlardan biriydim.
Yepyeni bir hayata başlamak üzereydim.
Yanımda ertelenmiş yılların telâfisini birlikte edeceğim bir kadın vardı.
Her şey geride kalmış sanıyordum.
İşler yoluna giriyor diye düşünüyordum.
Tüm diyetleri ödemiş, tüm hesaplarımı kapatmıştım sanıyordum.
Ödediğim en son bedel babamdı.
Hayatın kendisiyle yaptığımız son pazarlıktı.
2,5 senelik bir kanser süreci.
Beklenmedik bir kış gecesi ellerimin arasından kayıp gitti.
Alınmış ses telleriyle sessiz sessiz attığı çığlıkları ben duyuyordum.
Nefesi kesildi, gözleri çekildi, canı çekildi.
Alıp cebime koyabilirim sanmıştım, canını, ruhunu.
Tutamadım; uçtu gitti.
O günden sonraki ilk güzel günümdü.
Hemen kıyısındaydık sahnenin.
Sarmaş dolaştık.
Fuzuli'nin dediği gibiydi,
öyle sermesttim ki idrak etmiyordum dünya nedir, ben kimdim, saki kimdir, mey nedir sehpa nedir.
Sonra olanlar oldu.
Kaderiyle oynadığı barbutu hep kaybeden biri olarak yine kaybettim her şeyi.
Kelimenin tam anlamıyla felekten bir gece çalmıştım ve o gece bu geceydi.
Şimdi düşünüyorum Melike'nin yazdığı mısralar bi' kehanet gibi sirayet etmiş yazgıma.
O gece fırlattığım kederim düşüp yine eski yerine oturdu işte.
Teşekkürler Melike, o gece için.
Beni Affet E. beceremediklerim için.