When day comes, we ask ourselves
Where can we find light in this never-ending shade?
The loss we carry, a sea we must wade
We've braved the belly of the beast
When day comes, we ask ourselves
Where can we find light in this never-ending shade?
The loss we carry, a sea we must wade
We've braved the belly of the beast
We've learned that quiet isn't always peace
And the norms and notions of what "just is" isn't always justice
And yet, the dawn is ours before we knew it
Somehow, we do it
Somehow, wе've weatherеd and witnessed a nation that isn't broken
But simply unfinished
We, the successors of a country and a time
Where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother
Can dream of becoming president
Only to find herself reciting for one
And yes, we are far from polished, far from pristine
But that doesn't mean we are striving to form a union that is perfect
We are striving to forge a union with purpose
To compose a country committed to all cultures, colors, characters, and conditions of man
And so we lift our gazes not to what stands between us
But what stands before us
We close the divide because we know to put our future first, we must first put our differences aside
We lay down our arms so we can reach out our arms to one another
We seek harm to none and harmony and all
Let the globe, if nothing else, say, "This is true"
That even as we grieved, we grew
That even as we hurt, we hoped
That even as we tired, we tried
That we'll forever be tied together victorious
Not because we will never again know defeat
But because we will never again sow division
Scripture tells us to envision that everyone shall sit under their own vine and fig tree
And no one shall make them afraid
If we're to live up to our own time, then victory won't lighten the blade
But in all the bridges we've made, that is the promise to glade
The hill we climb, if only we dare it
Because being American is more than a pride we inherit
It's the past we step into and how we repair it
We've seen a force that would shatter our nation rather than share it
Would destroy our country if it meant delaying democracy
And this effort very nearly succeeded
But while democracy can be periodically delayed
It can never be permanently defeated
In this truth, in this faith, we trust
For while we have our eyes on the future
History has its eyes on us
This is the era of just redemption
We feared it at its inception
We did not feel prepared to be the heirs of such a terrifying hour
But within it, we found the power to author a new chapter
To offer hope and laughter
To ourselves
So, while once we asked how could we possibly prevail over catastrophe?
Now, we assert
How could catastrophe possibly prevail over us?
We will not march back to what was
But move to what shall be
A country that is bruised, but whole
Benevolent, but bold
Fierce and free
We will not be turned around or interrupted by intimidation
Because we know our inaction and inertia
Will be the inheritance of the next generation
Our blenders become their burdens
But one thing is certain
If we merge mercy with might and might with right
Then love becomes our legacy
And change, our children's birthright
So let us leave behind a country better than the one we were left with
Every breath from my bronze-pounded chest
We will raise this wounded world into a wondrous one
We will rise from the gold-limbed hills of the West
We will rise from the wind-swept Northeast
Where our forefathers first realized revolution
We will rise from the lake-rimmed cities of the Midwestern states
We will rise from the sun-baked South
We will rebuild, reconcile, and recover
In every known nook of our nation
In every corner called our country
Our people diverse and beautiful
Will emerge battered and beautiful
When day comes, we step out of the shade
Aflame and unafraid
The new dawn blooms as we free it
For there is always light, if only we're brave enough to see it
If only we're brave enough to be it
เมื่อวันมาเราถามตัวเอง
ที่เราสามารถหาแสงในร่มเงานี้ไม่มีที่สิ้นสุด?
การสูญเสียที่เราดำเนินทะเลเราจะต้องเวด
เราได้กลั้นใจท้องของสัตว์ร้ายนั้น
เราได้เรียนรู้ว่าเงียบสงบไม่เคยสงบสุข
และบรรทัดฐานและความคิดของสิ่งที่ "เป็นเพียงแค่" ไม่เสมอยุติธรรม
และยังรุ่งอรุณเป็นของเราก่อนที่เราจะรู้ว่ามัน
อย่างใดที่เราทำมัน
อย่างใดweatherеdwе'veและเป็นสักขีพยานในประเทศที่ไม่ได้หัก
แต่ยังไม่เสร็จเพียง
เราสืบทอดของประเทศและเวลาที่
ที่ไหนเป็นสาวผอมดำสืบเชื้อสายมาจากทาสและการเลี้ยงดูจากแม่คนเดียว
สามารถฝันของการเป็นประธาน
เพียงเพื่อจะพบว่าตัวเองท่องหนึ่ง
และใช่เราอยู่ห่างไกลจากขัดไกลจากที่เก่าแก่
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรามีความมุ่งมั่นในรูปแบบยูเนี่ยนที่เป็นที่สมบูรณ์แบบ
เรามีความมุ่งมั่นในการปลอมสหภาพแรงงานโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ
การเขียนประเทศที่มุ่งมั่นที่จะทุกวัฒนธรรมสีตัวอักษรและเงื่อนไขของมนุษย์
และเพื่อให้เรายกอาศัยการมองตาของเราไม่ได้กับสิ่งที่เรายืนอยู่ระหว่าง
แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเรา
เราปิดหารเพราะเรารู้ที่จะนำอนาคตของเราครั้งแรกที่เราต้องใส่กันแตกต่างของเรา
เราวางอาวุธของเราเพื่อให้เราสามารถเข้าถึงแขนของเราไปอีกคนหนึ่ง
เราพยายามที่เป็นอันตรายต่อใครและความสามัคคีและทุก
ให้โลกถ้าไม่มีอะไรอื่นพูดว่า "นี่คือความจริง"
ว่าแม้ในขณะที่เราเสียใจที่เราเติบโต
ว่าแม้ในขณะที่เราเจ็บเราหวังว่า
ว่าแม้ในขณะที่เราเหนื่อยเราพยายาม
ว่าเราจะตลอดไปจะเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้รับชัยชนะ
ไม่ได้เพราะเราอีกครั้งจะไม่ทราบความพ่ายแพ้
แต่เป็นเพราะเราไม่เคยจะหว่านส่วนอีกครั้ง
พระคัมภีร์บอกเราที่จะจินตนาการว่าทุกคนจะต้องนั่งอยู่ใต้เถาเองและต้นมะเดื่อของพวกเขา
และไม่มีใครที่จะทำให้พวกเขากลัว
หากเราจะอยู่ได้ถึงเวลาของเราเองแล้วชัยชนะจะไม่เบาใบมีด
แต่ในสะพานทั้งหมดที่เราได้ทำนั่นคือสัญญาที่จะบึง
เนินเขาที่เราปีนขึ้นไปถ้าเพียง แต่เรากล้ามัน
เพราะเป็นชาวอเมริกันเป็นมากกว่าการสืบทอดความภาคภูมิใจของเรา
มันเป็นขั้นตอนที่ผ่านมาเราเข้าและวิธีการที่เราซ่อม
เราได้เห็นแรงที่จะสลายประเทศชาติของเรามากกว่าหุ้นมัน
จะทำลายประเทศของเราถ้ามันหมายถึงการล่าช้าในการปกครองระบอบประชาธิปไตย
และความพยายามนี้เกือบจะประสบความสำเร็จ
แต่ในขณะที่ประชาธิปไตยอาจมีความล่าช้าเป็นระยะ ๆ
มันไม่สามารถจะพ่ายแพ้อย่างถาวร
ในความเป็นจริงนี้ในความเชื่อนี้เราไว้วางใจ
สำหรับในขณะที่เรามีดวงตาของเราในอนาคต
ประวัติความเป็นมามีดวงตาของเรา
นี้เป็นยุคของเพียงการไถ่ถอน
เรากลัวว่ามันอยู่ที่การลงทะเบียนเรียน
เราไม่ได้รู้สึกว่าเตรียมที่จะทายาทของเช่นชั่วโมงน่ากลัว
แต่ภายในนั้นเราพบว่าอำนาจในการเขียนบทใหม่
ที่จะนำเสนอความหวังและเสียงหัวเราะ
เพื่อตัวเอง
ดังนั้นในขณะที่เมื่อเราถามว่าเราอาจจะเหนือกว่าภัยพิบัติ?
ตอนนี้เรายืนยัน
วิธีการอาจเกิดภัยพิบัติอาจจะเหนือกว่าเรา?
เราจะไม่เดินกลับไปที่สิ่งที่เป็น
แต่ย้ายไปสิ่งที่จะเป็น
ประเทศที่มีการทำร้ายร่างกาย แต่ทั้ง
ใจดี แต่เป็นตัวหนา
รุนแรงและฟรี
เราจะไม่หันไปรอบ ๆ หรือขัดจังหวะด้วยการข่มขู่
เพราะเรารู้อยู่เฉยและแรงเฉื่อยของเรา
จะเป็นมรดกของคนรุ่นต่อไป
เครื่องปั่นของเรากลายเป็นภาระของพวกเขา
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ
ถ้าเราผสานความเมตตาด้วยพระหัตถ์และยุทธที่มีสิทธิ
ความรักแล้วจะกลายเป็นมรดกของเรา
และการเปลี่ยนแปลงกำเนิดลูกหลานของเรา
เพื่อให้เราทิ้งประเทศที่ดีกว่าหนึ่งที่เราถูกทิ้งไว้กับ
ทุกลมหายใจออกมาจากหน้าอกบรอนซ์โขลกของฉัน
เราจะยกระดับโลกที่ได้รับบาดเจ็บนี้เป็นมหัศจรรย์หนึ่ง
เราจะลุกขึ้นมาจากเนินเขาทองกิ่งของเวสต์
เราจะลุกขึ้นมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือลมพัด
ในกรณีที่บรรพบุรุษของเราตระหนักปฏิวัติครั้งแรก
เราจะลุกขึ้นมาจากเมืองทะเลสาบเสื้อคลุมของรัฐแถบมิดเวสต์
เราจะลุกขึ้นมาจากดวงอาทิตย์อบเซา
เราจะสร้างกระทบและการกู้คืน
ในทุกซอกเป็นที่รู้จักของประเทศของเรา
ในทุกซอกทุกมุมที่เรียกว่าประเทศของเรา
คนของเรามีความหลากหลายและสวยงาม
จะโผล่ออกมาซึ้งและสวยงาม
เมื่อวันมาเราก้าวออกจากร่มเงา
ลุกเป็นไฟและไม่กลัว
รุ่งอรุณใหม่บุปผาในขณะที่เราเป็นอิสระ
สำหรับการมีแสงสว่างเสมอถ้าเพียง แต่เรากำลังพอที่กล้าหาญที่จะเห็นมัน
ถ้าเพียง แต่เรากำลังพอที่จะกล้าหาญไม่ว่าจะเป็น