Artık çok değişti her şey seni bir kez daha göremem sanırım
Dünleri çoktan unuttum belki gelirsin diye sevdim yarını
Yüzün aklıma gelmese bile seni öptüğüm gamzelerinden tanırım
Beni onlar susturamaz ama sen konuşursan sessiz kalırım
Artık çok değişti her şey seni bir kez daha göremem sanırım
Dünleri çoktan unuttum belki gelirsin diye sevdim yarını
Yüzün aklıma gelmese bile seni öptüğüm gamzelerinden tanırım
Beni onlar susturamaz ama sen konuşursan sessiz kalırım
Yüreğimde ki dertleri görsen üzülürsün güldüğümüze bakma
Hiç bir şey eskisi gibi olmaz yalnızlığı fark ettiğin anda
Sen sadece uçurumsun seni sevebilmek zahmet değil anla
Ben seni kazanabilirdim Polat'ın Elif'ini kaybettiği bankta
Sen bizi görmezden geliyorsan ben kalbine saklanabilirim
Yıllardır seni anlatıyorum ama daha ne kadar katlanabilirim
Bütün herkes yalan söylüyorken bildiğim tek bir gerçek var
İnsanlara sevmeyi değil ama sevilmemeyi güzel anlatabilirim
Sen benimle doğmuştun ama başka birisiyle yaşlanacaksın
Sana yazdığım sözleri hiç sana yazmamışım gibi anlatacaksın
Belki de çok yol gideceksin ama hiç bir yere varmayacaksın
Sevilmemek ne demek bunu beni kaybettiğin zaman anlayacaksın
[Nakarat]
Sana söyleyecek şarkılarım var toprak bizi almadan önce
Kalbimde bir eve sahiptin kırdığın kapıları yakmadan önce
Keşke beni hatırlayabilseydin yapayalnız kalmadan önce
Sana hala aşıktım beni seviyormuş gibi bakmadan önce
Aramıza ördüğün duvarlardan açan çiçekler ölmüş zaten
Heyecanın yok gözlerinde parlayan ışığın sönmüş zaten
Ne kadar çabaladığımı asla bilemez bir bana körmüş zaten
Tanıdığım insan çok değişmiş hatıralarımız ölmüş zaten
[Verse 2]
Sarhoştum sana yazdım ayrıldığımızdan sonra ki hafta
Herşeyinken hiç bi şey oldum yediremedim bunu kendime asla
İnsanlar çok şey söylediler görenlerde üzüldü hatta
Gerçekten çok kötüydüm ama beni hiç duymadı kalbin inatla
Bana öyle güzel bakma ben sahte gözyaşlarınla yıkandım
Sen gittin diye sevdiğim bütün insanları arkamda bıraktım
Ben zaten sürekli kaybederim beni onlar buradan tanısın
Gökyüzünde hiç bir umut yok beni dünyadan kurtarmalısın
Uzaklarda duyduğum bir ses gibisin sadece üzülme diyor
Şiirler her zaman hatırlanırlar şairler küçümseniyor
Tozlanmış rafların arasında sakladığım bir resmin varmış
Ona tekrar baktım lakin bana eskisi gibi gülümsemiyor
Öyle bir an gelecek beni seni sevdiğim yerden vuramayacaksın
Bir gün çok geç kalacak kaybettiğin beni hiç bulamayacaksın
İnsanlar çok çabuk üzülebilir o yüzden bi tavsiye vereyim
Aklında ki şey gitmekse o kurumuş dalları sulamayacaksın
Alles is nu veel veranderd, ik denk dat ik je niet meer kan zien
Ik ben gisteren al vergeten, ik hield van morgen, zodat je misschien kunt komen
Zelfs als ik niet aan je gezicht denk, ken ik je bij je kuiltjes als ik je kus
Ze kunnen me niet houden, maar als je praat, blijf ik stil
Als je de problemen in mijn hart ziet, zul je verdrietig zijn, kijk niet naar onze glimlach
Niets zal hetzelfde zijn als voorheen wanneer je je eenzaamheid realiseert
Je bent gewoon een afgrond, het is niet moeilijk om van je te houden, begrijp het
Ik zou je kunnen winnen op de bank waar Polat zijn elif verloor
Als je ons negeert, kan ik me in je hart verbergen
Ik vertel het je al jaren, maar hoe lang kan ik nog meer worden
Als iedereen liegt, is er maar één waarheid die ik weet
Ik kan mensen vertellen om niet van te houden, maar om niet geliefd te worden.
Je bent met mij geboren, maar je zult oud worden met iemand anders
Je zult de woorden vertellen die ik je heb geschreven alsof ik ze nooit aan je heb geschreven
Misschien ga je een lange weg, maar je komt nergens
Je zult begrijpen wat het betekent om onbemind te worden als je me verliest
[Refrein]
Ik heb liedjes om voor je te zingen voordat de aarde ons neemt
Je had een huis in mijn hart voordat ik de deuren verbrandde die je brak
Ik wou dat je me kon herinneren voordat ik helemaal alleen ben
Ik was nog steeds verliefd op je voordat je naar me keek alsof je van me hield
De bloemen die bloeiden van de muren die je tussen ons hebt gebouwd, zijn al dood
Je hebt geen opwinding, het licht dat in je ogen schijnt is al gedoofd
Hij wist nooit hoe hard ik het probeerde, hij was toch blind voor mij
De persoon die ik ken is veel veranderd, onze herinneringen zijn al dood
[Vers 2]
Ik was dronken, ik schreef je de week nadat we uit elkaar waren gegaan
Toen ik alles was, werd ik niets, ik kon het nooit aan mezelf voeden
Mensen zeiden veel dingen, zelfs degenen die het zagen waren triest.
Ik was echt slecht, maar je hebt me nooit gehoord dat je hart koppig is
Kijk me niet zo mooi aan, ik ben gewassen met je nep tranen
Ik liet alle mensen achter die ik achter me hield omdat je vertrok
Ik verlies toch de hele tijd, laat ze me hiervan kennen
Er is geen hoop in de lucht, je moet me redden van de wereld
Je bent als een stem die ik ver weg hoor, het zegt gewoon niet verdrietig
Gedichten worden altijd herinnerd dat dichters klein zijn
Je hebt een foto van mij die ik verborg tussen stoffige planken
Ik keek hem weer aan, maar hij glimlacht niet naar me zoals hij vroeger
Er zal een tijd komen dat je me niet kunt slaan waar ik van je hou
Op een dag zal het te laat zijn, je zult nooit de mij vinden die je hebt verloren
Mensen kunnen heel snel van streek raken, dus laat me je wat advies geven
Als het aan je denkt, zul je die dode takken niet water geven