ลืมตาขึ้นมาก็ไม่รู้จะลืมเธอได้อย่างไร
เมื่อสิ่งที่หันมองทุกอย่าง
มันคือภาพความหลังที่ฝังในใจ
ความรักที่ฝังในใจของฉันและเธอมาเนิ่นนาน
ลืมตาขึ้นมาก็ไม่รู้จะลืมเธอได้อย่างไร
เมื่อสิ่งที่หันมองทุกอย่าง
มันคือภาพความหลังที่ฝังในใจ
ความรักที่ฝังในใจของฉันและเธอมาเนิ่นนาน
ตั้งแต่ในห้องบนเตียง ม้านั่งตรงระเบียง
ตรงนั้นฉันเคยมีเธอเคียงข้าง
หน้าต่างที่เขียนเป็นรอย
ป่านนี้ก็ยังคอยให้เธอมาลบมันอยู่อย่างนั้น
บอกตรงๆไม่คุ้นเลยที่ได้เห็นอะไรที่มันคุ้นตา
แต่มันไม่เห็นเธออยู่ข้างหน้า อย่างที่แล้วมาได้แต่มองผ่านไปให้ไว
บอกจากใจไม่คุ้นเลย ที่ต้องรับความจริงให้ไหว
จะตื่นจะนอนจะกินจะไปที่ใด
หัวใจฉันมันคุ้นว่าเธออยู่ตรงนั้นไม่เคยหายไป
มีคำที่เตรียมเก็บเอาไว้ให้เธอมากมาย
แต่หากจะพูดไปทุกอย่าง เธอคงมองว่าฉันฟุ้งซ่านอะไร เลยคิดสั้นๆในใจว่าคิดถึงแค่หนึ่งคำละกัน