Pues bien! yo necesito
decirte que te adoro,
decirte que te quiero
con todo el corazón;
Pues bien! yo necesito
decirte que te adoro,
decirte que te quiero
con todo el corazón;
Que es mucho lo que sufro
que es mucho lo que lloro,
Que ya no puedo tanto
y al grito en que te imploro
Te imploro y te hablo en nombre
de mi última ilusión.
Yo quiero que tu sepas
que ya hace muchos días
estoy enfermo y pálido
de tanto no dormir;
Que ya se han muerto todas
las esperanzas mías,
Que están mis noches negras,
tan negras y sombrías,
Que ya no sé ni donde
se alzaba el porvenir.
De noche, cuando pongo
mis sienes en la almohada
Y hacia otro mundo quiero
mi espíritu volver,
Camino mucho, mucho,
y al fin de la jornada
Las formas de mi madre
ser pierden en la nada
Y tú de nuevo vuelves
en mi alma aparecer.
Comprendo que tus besos
jamás han de ser míos,
Comprendo que en tus ojos
no me he de ver jamás,
Y te amo y en mis locos
y ardientes desvaríos
bendigo tus desdenes,
adoro tus desvíos,
y en vez de amarte menos
te quiero mucho más.
A veces pienso en darte
mi eterna despedida,
borrarte en mis recuerdos
y hundirte en mi pasión;
Mas si es en vano todo
y el alma no te olvida,
¡Qué quieres tú que yo haga,
pedazo de mi vida,
que quieres tú que yo haga
con este corazón!
Y luego que ya estaba
concluido tu santuario,
tu lámpara encendida,
tu velo en el altar;
el sol de la mañana
detrás del campanario,
chispeado las antorchas,
humeando el incensario,
y abierta allá a lo lejos
la puerta del hogar...
¡Qué hermoso hubiera sido
vivir bajo aquel techo,
los dos unidos siempre
y amándonos los dos;
tú siempre enamorada
yo siempre satisfecho,
los dos una sola alma,
los dos un solo pecho,
y en medio de nosotros
mi madre como un Dios!
¡Figúrate qué hermosas
las horas de esa vida!
¡Qué dulce y bello el viaje
por una tierra así!
Y yo soñaba en eso,
mi santa prometida.
Y al delirar en eso
con la alma estremecida,
pensaba yo en ser bueno
por ti, no más por ti.
¡Bien sabe Dios que ese era
mi más hermoso sueño.
Mi afán y mi esperanza
mi dicha y mi placer;
Bien sabe Dios que en nada
cifraba yo mi empeño,
sino en amarte mucho
bajo el hogar risueño
Que me envolvió en sus besos
cuando me vio nacer!
Esa era mi esperanza...
mas ya que a sus fulgores
se opone el hondo abismo
que existe entre los dos,
¡Adiós por la vez última,
amor de mis amores;
la luz de mis tinieblas,
la esencia de mis flores;
mi lira de poeta,
mi juventud, adiós!
Hoşgeldin! ihtiyacım var
Sana taptığımı söyle,
Sana seni sevdiğimi söyle
tüm kalbimle;
Çok acı çekiyorum
Çok ağladığım,
Artık çok fazla olamayacağım
ve seni yalvar ettiğim ağlamaya
Seni yalvarırım ve seninle seninle konuşurum
Son yanılsamımın.
bilmeni isterim
o gün önce
Ben hasta ve soluk
uyuyamamaktan çok;
Hepsinin öldüğü
Umutlarım,
Bu benim kara gecelerim,
çok siyah ve kasvetli
Nerede bilmiyorum bile
gelecek devam etti.
Geceleri, koyduğumda
yastığın üzerindeki tapınaklarım
Ve istediğim başka bir dünyaya doğru
Benim Ruh Dönüşüm,
Çok yürürüm, çok
ve günün sonunda
Annemin yolları
hiçbir şeyde kaybolmak
Ve tekrar geri döndün
Ruhumda görünür.
Öpücüklerini anlıyorum
Asla benim olmamalıdır,
Bunu gözlerinde anlıyorum
Kendimi asla görmeyeceğim,
Ve seni seviyorum ve benim deliğimde
ve ateşli ihaleler
Senin dilediğini kutsasın
Detörlerinize tapıyorum,
ve seni daha az sevmek yerine
Seni daha fazla seviyorum.
Bazen sana vermeyi düşünüyorum
benim ebedi veda,
hatıralarımda seni sil
ve tutkuma battı;
Ama eğer her şey boşuna ise
Ve ruh seni unutmaz,
Benden ne yapmamı istersiniz
hayatımın parçası,
benden ne yapmamı istersiniz
Bu kalple!
Ve sonra bu zaten
Kutsallığını bitirdim,
Yanan lamba,
sunak üzerindeki örtü;
sabah güneşi
çan kulesinin arkasında,
meşalelere yol açtı,
Buhurdan sigara,
ve orada mesafeden aç
ocağın kapısı ...
Ne kadar güzel olurdu
o çatısın altında yaşamak,
iki her zaman birleşmiş
ve ikisini de sevmek;
her zaman aşıksın
Ben her zaman memnunum
iki tek bir ruh,
iki göğüs,
ve ortasında
Annem bir tanrı olarak!
Ne kadar güzel hayal edin
O hayatın saatleri!
Gezi ne kadar tatlı ve güzel
Böyle bir toprak için!
Ve onu hayal ettim
Kutsal nişanlım.
Ve öfkeli
sarsılmış bir ruhla,
İyi olmayı düşündüm
Senin için senin için artık yok.
Tanrı bunun olduğunu biliyor
En güzel rüyam.
Benim heves ve umutum
benim mutluluğum ve zevkim;
Tanrı bu hiçbir şey bilmiyor
Taahhüdümümü şifreledim,
Ama seni çok seviyorum
Gülen ocak altında
Bu beni öpücüklerine sardı
Beni gördüğünde!
Bu benim umudumdu ...
Brilliance yüzünden daha fazlası
Derin Abyss karşı çıkıyor
bu ikisi arasında var,
Son kez elveda
aşkımın sevgisi;
Karanlığımın ışığı,
Çiçeklerimin özü;
Şaumun Liresi,
Benim gençlik, elveda!