feat. Lenier | Hoy quiero confesarme, confesar mis pecados
Quiero contarle mi historia, que a nadie se le ha conta'o
Cuando tenía siete años, mamá y papá se separaron
Fueron pocos los momentos buenos
by Sanderlei Silveira - 31/03/2023
feat. Lenier | Hoy quiero confesarme, confesar mis pecados
Quiero contarle mi historia, que a nadie se le ha conta'o
Cuando tenía siete años, mamá y papá se separaron
Fueron pocos los momentos buenos
Y fueron muchos los momentos malos
Yo nunca tuve juguetes, a mí Santa Claus nunca me dio regalo'
Y solo tuve una guitarra sin cuerda', y un micrófono de palo
Aprendí de los falso' amigos, aprendí a ignorar lo' ingrato'
Pero siempre caminé con los pies sobre la tierra porque no tuve zapatos
[Estribillo: Leiner]
Sufrir me tocó a mí en esta vida
Llorar cuando ni lágrimas tenía
Pero siempre supe que mi suerte llegaría
El chamaquito del barrio, la leyenda viva
[Verso 2: Leiner]
Cuando no había pan pa' desayuno, me conformaba
Cuando no había carro caminaba
Ante' me sentía el dueño de todo
Ahora soy el mismo bobo con dinero y fama
Ahora me miran los que ayer no me miraban
Ahora me tiran los mismos que me ignoraban
Ante' perdía, nunca ganaba
Y ahora en este juego soy la ficha que faltaba
Pero mi' padres a mí me cuidan desde arriba (Desde arriba)
Y por el buen camino él me guía (Él me guía)
Y yo solo le pido que me dé salu' y bendición pa' mi familia (Familia)
[Instrumental]
[Verso 3: 6ix9ine]
Ahora tengo gente que me odia
Ahora tengo gente que me quiere
Dicen que los hombres como yo, no se olvidan y se mueren
[Estribillo: Leiner]
Sufrir me tocó a mí en esta vida
Llorar cuando ni lágrimas tenía
Pero siempre supe que mi suerte llegaría
El chamaquito del barrio, la leyenda viva
Σήμερα θέλω να ομολογήσω, ομολογήσω τις αμαρτίες μου
Θέλω να σας πω την ιστορία μου, ότι κανείς δεν έχει πει
Όταν ήταν επτά χρονών, η μαμά και ο μπαμπάς έσπασαν.
Υπήρχαν λίγες καλές στιγμές
Και υπήρχαν πολλές κακές στιγμές
Ποτέ δεν είχα παιχνίδια, ο Άγιος Βασίλης δεν μου έδωσε ποτέ δώρο »
Και είχα μόνο κιθάρα χωρίς χορδή »και ένα μικρόφωνο ραβδί
Έμαθα από ψευδείς «φίλους, έμαθα να αγνοήσω το« αχάριστο »
Αλλά πάντα περπάτησα με τα πόδια μου στο έδαφος γιατί δεν είχα παπούτσια
[Χορωδία: Leiner]
Η ταλαιπωρία ήταν η σειρά μου σε αυτή τη ζωή
Κλαίνε όταν δεν είχα δάκρυα
Αλλά πάντα ήξερα ότι η τύχη μου θα έρθει
Το παιδί από τη γειτονιά, το ζωντανό μύθο
[Στίχος 2: Leiner]
Όταν δεν υπήρχε ψωμί για πρωινό, ήμουν ικανοποιημένος
Όταν δεν υπήρχε αυτοκίνητο που περπατούσα
Πριν «ένιωσα τον ιδιοκτήτη όλων
Τώρα είμαι ο ίδιος ανόητος με χρήματα και φήμη
Τώρα εκείνοι που δεν με κοίταξαν χθες με κοίταξαν
Τώρα με ρίχνουν τα ίδια που με αγνόησαν
Ante 'έχασε, δεν κέρδισε ποτέ
Και τώρα σε αυτό το παιχνίδι είμαι το κομμάτι που λείπει
Αλλά οι γονείς μου με φροντίζουν από πάνω (από πάνω)
Και στο σωστό μονοπάτι με καθοδηγεί (με καθοδηγεί)
Και σας ζητώ μόνο να μου δώσετε χαιρετισμούς και μια ευλογία για την οικογένειά μου (οικογένεια)
[Ενόργανος]
[Στίχος 3: 6ix9ine]
Τώρα έχω ανθρώπους που με μισούν
Τώρα έχω ανθρώπους που με αγαπούν
Λένε ότι οι άνδρες σαν εμένα δεν ξεχνούν και πεθαίνουν
[Χορωδία: Leiner]
Η ταλαιπωρία ήταν η σειρά μου σε αυτή τη ζωή
Κλαίνε όταν δεν είχα δάκρυα
Αλλά πάντα ήξερα ότι η τύχη μου θα έρθει
Το παιδί από τη γειτονιά, το ζωντανό μύθο