Artık çok değişti her şey seni bir kez daha göremem sanırım
Dünleri çoktan unuttum belki gelirsin diye sevdim yarını
Yüzün aklıma gelmese bile seni öptüğüm gamzelerinden tanırım
Beni onlar susturamaz ama sen konuşursan sessiz kalırım
Artık çok değişti her şey seni bir kez daha göremem sanırım
Dünleri çoktan unuttum belki gelirsin diye sevdim yarını
Yüzün aklıma gelmese bile seni öptüğüm gamzelerinden tanırım
Beni onlar susturamaz ama sen konuşursan sessiz kalırım
Yüreğimde ki dertleri görsen üzülürsün güldüğümüze bakma
Hiç bir şey eskisi gibi olmaz yalnızlığı fark ettiğin anda
Sen sadece uçurumsun seni sevebilmek zahmet değil anla
Ben seni kazanabilirdim Polat'ın Elif'ini kaybettiği bankta
Sen bizi görmezden geliyorsan ben kalbine saklanabilirim
Yıllardır seni anlatıyorum ama daha ne kadar katlanabilirim
Bütün herkes yalan söylüyorken bildiğim tek bir gerçek var
İnsanlara sevmeyi değil ama sevilmemeyi güzel anlatabilirim
Sen benimle doğmuştun ama başka birisiyle yaşlanacaksın
Sana yazdığım sözleri hiç sana yazmamışım gibi anlatacaksın
Belki de çok yol gideceksin ama hiç bir yere varmayacaksın
Sevilmemek ne demek bunu beni kaybettiğin zaman anlayacaksın
[Nakarat]
Sana söyleyecek şarkılarım var toprak bizi almadan önce
Kalbimde bir eve sahiptin kırdığın kapıları yakmadan önce
Keşke beni hatırlayabilseydin yapayalnız kalmadan önce
Sana hala aşıktım beni seviyormuş gibi bakmadan önce
Aramıza ördüğün duvarlardan açan çiçekler ölmüş zaten
Heyecanın yok gözlerinde parlayan ışığın sönmüş zaten
Ne kadar çabaladığımı asla bilemez bir bana körmüş zaten
Tanıdığım insan çok değişmiş hatıralarımız ölmüş zaten
[Verse 2]
Sarhoştum sana yazdım ayrıldığımızdan sonra ki hafta
Herşeyinken hiç bi şey oldum yediremedim bunu kendime asla
İnsanlar çok şey söylediler görenlerde üzüldü hatta
Gerçekten çok kötüydüm ama beni hiç duymadı kalbin inatla
Bana öyle güzel bakma ben sahte gözyaşlarınla yıkandım
Sen gittin diye sevdiğim bütün insanları arkamda bıraktım
Ben zaten sürekli kaybederim beni onlar buradan tanısın
Gökyüzünde hiç bir umut yok beni dünyadan kurtarmalısın
Uzaklarda duyduğum bir ses gibisin sadece üzülme diyor
Şiirler her zaman hatırlanırlar şairler küçümseniyor
Tozlanmış rafların arasında sakladığım bir resmin varmış
Ona tekrar baktım lakin bana eskisi gibi gülümsemiyor
Öyle bir an gelecek beni seni sevdiğim yerden vuramayacaksın
Bir gün çok geç kalacak kaybettiğin beni hiç bulamayacaksın
İnsanlar çok çabuk üzülebilir o yüzden bi tavsiye vereyim
Aklında ki şey gitmekse o kurumuş dalları sulamayacaksın
Most minden sokat megváltozott, azt hiszem, nem látlak újra
Tegnap már elfelejtettem, holnap szerettem, hogy talán jöhetsz
Még akkor is, ha nem gondolok az arcodra, ismerlek a gömbökkel, amikor megcsókollak
Nem tudnak bezárni, de ha beszélsz, csendben maradok
Ha látja a problémákat a szívemben, szomorú leszel, ne nézz a mosolyunkra
Semmi sem lesz ugyanaz, mint korábban, amikor rájössz a magányt
Csak egy mélység vagy, nem nehéz szeretni, értsd meg
Megnyertem a padon, ahol Polat elvesztette az elifét
Ha figyelmen kívül hagy bennünket, elrejthetek a szívedben
Évek óta mondom neked, de mennyi ideig tudok tartani
Amikor mindenki hazudik, csak egy igazság van, tudom
Mondhatom az embereknek, hogy ne szeressenek, de ne szeressenek.
Velem születtél, de valaki mással megöregedsz
Elmondja a szavakat, amelyeket írtam neked, mintha soha nem írtam nektek
Talán hosszú utat fog elérni, de sehova nem fogsz elérni
Meg fogod érteni, mit jelent nem szeretni, ha elveszít
[Énekkar]
Van olyan dalom, hogy énekeljek neked, mielőtt a föld elvisz minket
A szívemben volt egy otthonod, mielőtt megégettem az ajtókat
Bárcsak emlékeznél rám, mielőtt egyedül vagyok
Még mindig szerelmes voltam beléd, mielőtt rám nézett volna, mintha szerettél volna
Azok a virágok, amelyek virágzottak a köztük épített falakból, már meghaltak
Nincs izgalmad, a szemedben ragyogó fény már eloltott
Soha nem tudta, milyen keményen próbáltam, egyébként vak volt nekem
Az a személy, akit ismerek, sokat változott, emlékeink már halottak
[2. vers]
Részeg voltam, egy héten, miután felszakítottunk, írtam neked
Amikor én voltam a te minden, nem lettem, soha nem tudtam etetni magamnak
Az emberek sok mindent mondtak, még azok is, akik látták, szomorúak.
Nagyon rossz voltam, de soha nem hallottál, hogy a szíved makacs
Ne nézz rám olyan szépen, hogy a hamis könnyeivel mostak
Az összes embert elhagytam, akit szerettem mögöttem, mert elmentél
Egyébként mindig veszítek, tudassa velük innen
Nincs remény az égen, meg kell mentenie a világot
Olyan vagy, mint egy hang, amit messze hallok, csak azt mondja, hogy ne légy szomorú
A versekre mindig emlékeznek a költőkre
Van egy képed rólam, hogy elrejtettem a poros polcok között
Újra ránéztem, de nem mosolyog rám, mint régen
Eljön az idő, amikor nem fogsz engem ütni, ahol szeretlek
Egy nap túl késő lesz, soha nem fog megtalálni azt, amit elveszítettél
Az emberek nagyon gyorsan felborulhatnak, ezért hadd adjak néhány tanácsot
Ha a fejedben lesz, akkor nem fogja öntözni azokat a halott ágakat