Ti prego, non cominciare
Sai che per me è già difficile credere a quanto mi facevi male
Ma, se me l'avessi chiesto, avrei scalato l'Everest a mani nude
Anche se odio il freddo e soffro pure di vertigini, io me ne frego
Quando menti, io ti credo
So che sono più di mille quelle cose di me che non tolleravi
Parlare con te è come cercare di afferrare il vento con le mani
Se avevo un problema, mi dicevi di parlarne con chi se ne intende
Guardavo cadere tutto a pezzi come fosse l'11 settembre
Dimmi ancora una bugia, poi una bugia, poi la verità
Era tutto una follia, però una follia per te non si fa
Non ero più a casa mia, neanche a casa mia, solo mille guai
Penso a Davide e Golia, io sarò Golia, tu mi ucciderai
E te l'avrei lasciato fare, perché ero fuori di testa
Dimmi, quando ci si perde, a cosa serve fare festa?
Fumo 'sti fiori del male, tutto quello che mi resta
Ora che mi sento inerme, come un verme in fondo al mezcal
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
[Strofa 2]
Triste quando ci pensavo
Ci mancava tutto quanto, perfino la data di un anniversario
Scrivevano: "È fidanzato" solo perché finanziavo
Ti darei da bere il sangue perché è tutto ciò che adesso mi è rimasto
Credimi, sembra impossibile accettare che oramai ti ho detto: "Ciao"
Sto in un bilocale che da quando ti ho cacciata sembra una penthouse
Grande tipo il doppio, ma senza la luce, come ci fosse un black out
Non sono sentimentale
Delle volte tu aprivi la porta e io nemmeno ti sentivo entrare
Ti volevo a tutti i costi, ma eravamo opposti proprio come un polo
Stare insieme è l'arte di risolvere i problemi che non ho da solo
Giuro, non so più chi sono, tutto ciò mi dà fastidio
'Sto mondo a misura d'uomo mi fa sentire in castigo
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
Παρακαλώ μην ξεκινήσετε
Ξέρεις ότι είναι ήδη δύσκολο για μένα να πιστέψω πόσο με πληγώνεις
Αλλά, αν με ρωτήσατε, θα είχα αναρριχηθεί με το Everest με τα γυμνά χέρια μου
Παρόλο που μισώ το κρύο και ακόμη υποφέρω από ίλιγγο, δεν με νοιάζει
Όταν ψέμα, σε πιστεύω
Ξέρω ότι υπάρχουν περισσότερα από χίλια πράγματα για μένα που δεν θα μπορούσατε να ανεχτείτε
Η συζήτηση σε σας είναι σαν να προσπαθείτε να πιάσετε τον άνεμο με τα χέρια σας
Αν είχα πρόβλημα, μου είπες να μιλήσω με κάποιον που το ξέρει γι 'αυτό
Παρακολούθησα τα πάντα να καταρρέουν όπως ήταν 11 Σεπτεμβρίου
Πες μου ένα ακόμη ψέμα, τότε ένα ψέμα, τότε η αλήθεια
Ήταν όλα τρέλα, αλλά δεν μπορείτε να κάνετε τρέλα για σας
Δεν ήμουν πλέον στο σπίτι, ούτε καν στο σπίτι, μόνο χίλιες προβληματικές
Σκέφτομαι τον Δαβίδ και τον Γολιάθ, θα είμαι Γολιάθ, θα με σκοτώνεις
Και θα σε άφηνα να το κάνεις, γιατί ήμουν έξω από το μυαλό μου
Πες μου, όταν χαθείς, ποιο είναι το σημείο του πάρτι;
Καπνίζω αυτά τα λουλούδια του κακού, το μόνο που έχω αφήσει
Τώρα που αισθάνομαι αβοήθητος, σαν σκουλήκι στο κάτω μέρος του Mezcal
[Επωδός]
Ξεχάστε ότι με ξέρετε, τώρα είναι αργά ακόμα κι αν κλαίτε
Δεν έχει νόημα να με ανησυχεί, στέλνοντας εκατό μηνύματα
Που δεν θα απαντήσω, δεν είμαι πλέον ικανός για αυτό
Έχω γίνει ό, τι μισούσα και σε διαβεβαιώνω ότι δεν μου αρέσει
Πες μου αν παρατηρήσεις, έχουμε μεγαλώσει
Ακόμα κι αν έχω δέκα ρολόγια, δεν θα πάρω τα χρόνια πίσω
Συγγνώμη αν δεν επιστρέψω, δεν ξέρετε πόσο λυπάμαι που είμαι
Ότι πήγαμε στον πόλεμο, αλλά δεν ήξερα πώς να κάνουμε ειρήνη
[Στίχος 2]
Λυπημένος όταν το σκέφτηκα
Χάσαμε τα πάντα, ακόμη και μια επετειακή ημερομηνία
Έγραψαν: "Είναι αφοσιωμένος" μόνο και μόνο επειδή χρηματοδοτούσα
Θα σου έδινα το αίμα μου για να πίνω γιατί αυτό είναι το μόνο που έχω αφήσει τώρα
Πιστέψτε με, φαίνεται αδύνατο να δεχτείτε ότι σας έχω πει τώρα: "Γεια σας"
Είμαι σε ένα διαμέρισμα δύο δωματίων που από τότε που σε κλωτσούσα, μοιάζει με ρετιρέ
Όπως το διπλάσιο του μεγέθους, αλλά χωρίς το φως, σαν να υπήρχε συσκότιση
Δεν είμαι συναισθηματικός
Μερικές φορές ανοίξατε την πόρτα και δεν άκουσα καν να μπείτε
Σας ήθελα με κάθε κόστος, αλλά ήμασταν αντίθετα σαν πόλο
Το να είσαι μαζί είναι η τέχνη της επίλυσης προβλημάτων που δεν έχω μόνη της
Ορκίζομαι, δεν ξέρω ποιος είμαι πια, αυτό με ενοχλεί όλοι
Αυτός ο κόσμος σε ανθρώπινη κλίμακα με κάνει να νιώθω τιμωρούμενος
[Επωδός]
Ξεχάστε ότι με ξέρετε, τώρα είναι αργά ακόμα κι αν κλαίτε
Δεν έχει νόημα να με ανησυχεί, στέλνοντας εκατό μηνύματα
Που δεν θα απαντήσω, δεν είμαι πλέον ικανός για αυτό
Έχω γίνει ό, τι μισούσα και σε διαβεβαιώνω ότι δεν μου αρέσει
Πες μου αν παρατηρήσεις, έχουμε μεγαλώσει
Ακόμα κι αν έχω δέκα ρολόγια, δεν θα πάρω τα χρόνια πίσω
Συγγνώμη αν δεν επιστρέψω, δεν ξέρετε πόσο λυπάμαι που είμαι
Ότι πήγαμε στον πόλεμο, αλλά δεν ήξερα πώς να κάνουμε ειρήνη