Ti prego, non cominciare
Sai che per me è già difficile credere a quanto mi facevi male
Ma, se me l'avessi chiesto, avrei scalato l'Everest a mani nude
Anche se odio il freddo e soffro pure di vertigini, io me ne frego
Quando menti, io ti credo
So che sono più di mille quelle cose di me che non tolleravi
Parlare con te è come cercare di afferrare il vento con le mani
Se avevo un problema, mi dicevi di parlarne con chi se ne intende
Guardavo cadere tutto a pezzi come fosse l'11 settembre
Dimmi ancora una bugia, poi una bugia, poi la verità
Era tutto una follia, però una follia per te non si fa
Non ero più a casa mia, neanche a casa mia, solo mille guai
Penso a Davide e Golia, io sarò Golia, tu mi ucciderai
E te l'avrei lasciato fare, perché ero fuori di testa
Dimmi, quando ci si perde, a cosa serve fare festa?
Fumo 'sti fiori del male, tutto quello che mi resta
Ora che mi sento inerme, come un verme in fondo al mezcal
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
[Strofa 2]
Triste quando ci pensavo
Ci mancava tutto quanto, perfino la data di un anniversario
Scrivevano: "È fidanzato" solo perché finanziavo
Ti darei da bere il sangue perché è tutto ciò che adesso mi è rimasto
Credimi, sembra impossibile accettare che oramai ti ho detto: "Ciao"
Sto in un bilocale che da quando ti ho cacciata sembra una penthouse
Grande tipo il doppio, ma senza la luce, come ci fosse un black out
Non sono sentimentale
Delle volte tu aprivi la porta e io nemmeno ti sentivo entrare
Ti volevo a tutti i costi, ma eravamo opposti proprio come un polo
Stare insieme è l'arte di risolvere i problemi che non ho da solo
Giuro, non so più chi sono, tutto ciò mi dà fastidio
'Sto mondo a misura d'uomo mi fa sentire in castigo
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
Begin alsjeblieft niet
Je weet dat het al moeilijk voor mij is om te geloven hoeveel je me pijn doet
Maar als je het mij had gevraagd, zou ik Everest hebben beklommen met mijn blote handen
Hoewel ik de kou haat en zelfs last heb van duizeligheid, kan het me niet schelen
Als je liegt, geloof ik je
Ik weet dat er meer dan duizend dingen over mij zijn die je niet kon verdragen
Tegen je praten is als proberen de wind te vangen met je handen
Als ik een probleem had, zei je dat ik moest praten met iemand die erover weet
Ik zag alles uit elkaar vallen alsof het 11 september was
Vertel me nog een leugen, dan een leugen, dan de waarheid
Het was allemaal waanzin, maar je kunt geen waanzin voor je doen
Ik was niet langer thuis, zelfs niet thuis, slechts duizend problemen
Ik denk aan David en Goliath, ik zal Goliath zijn, je zult me vermoorden
En ik zou je het hebben laten doen, omdat ik uit mijn gedachten was
Vertel me, als je verdwaalt, wat is het voor zin om te feesten?
Ik rook deze bloemen van het kwaad, alles wat ik nog heb
Nu ik me hulpeloos voel, als een worm onderaan Mezcal
[Nalaten]
Vergeet dat je me kent, nu is het laat, zelfs als je huilt
Het heeft geen zin om me zorgen te maken en me honderd berichten te sturen
Wat ik niet zal antwoorden, ik ben er niet langer in staat
Ik ben alles geworden wat ik haatte en ik verzeker je dat ik het niet leuk vind
Vertel me als je het merkt, we zijn opgegroeid
Zelfs als ik tien horloges heb, krijg ik de jaren niet terug
Sorry als ik niet terugkom, je weet niet hoe sorry het me ben
Dat we oorlog voeren, maar we wisten niet hoe we vrede moesten sluiten
[Vers 2]
Triest als ik erover dacht
We hebben alles gemist, zelfs een jubileumdatum
Ze schreven: "Hij is verloofd" alleen omdat ik financierde
Ik zou je mijn bloed geven om te drinken, want dat is alles wat ik nu nog heb
Geloof me, het lijkt onmogelijk om te accepteren dat ik nu tegen je heb gezegd: "hallo"
Ik ben in een appartement met twee kamers dat sinds ik je eruit schopte, eruit ziet als een penthouse
Zoals het dubbele van de grootte, maar zonder het licht, alsof er een black -out was
Ik ben niet sentimenteel
Soms opende je de deur en ik hoorde je niet eens binnenkomen
Ik wilde je koste wat het kost, maar we waren tegenstellingen net als een pool
Samen zijn is de kunst van het oplossen van problemen die ik niet alleen heb
Ik zweer het, ik weet niet meer wie ik ben, dit stoort me allemaal
Deze wereld op menselijke schaal geeft me een gestraft gevoel
[Nalaten]
Vergeet dat je me kent, nu is het laat, zelfs als je huilt
Het heeft geen zin om me zorgen te maken en me honderd berichten te sturen
Wat ik niet zal antwoorden, ik ben er niet langer in staat
Ik ben alles geworden wat ik haatte en ik verzeker je dat ik het niet leuk vind
Vertel me als je het merkt, we zijn opgegroeid
Zelfs als ik tien horloges heb, krijg ik de jaren niet terug
Sorry als ik niet terugkom, je weet niet hoe sorry het me ben
Dat we oorlog voeren, maar we wisten niet hoe we vrede moesten sluiten