Ti prego, non cominciare
Sai che per me è già difficile credere a quanto mi facevi male
Ma, se me l'avessi chiesto, avrei scalato l'Everest a mani nude
Anche se odio il freddo e soffro pure di vertigini, io me ne frego
Quando menti, io ti credo
So che sono più di mille quelle cose di me che non tolleravi
Parlare con te è come cercare di afferrare il vento con le mani
Se avevo un problema, mi dicevi di parlarne con chi se ne intende
Guardavo cadere tutto a pezzi come fosse l'11 settembre
Dimmi ancora una bugia, poi una bugia, poi la verità
Era tutto una follia, però una follia per te non si fa
Non ero più a casa mia, neanche a casa mia, solo mille guai
Penso a Davide e Golia, io sarò Golia, tu mi ucciderai
E te l'avrei lasciato fare, perché ero fuori di testa
Dimmi, quando ci si perde, a cosa serve fare festa?
Fumo 'sti fiori del male, tutto quello che mi resta
Ora che mi sento inerme, come un verme in fondo al mezcal
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
[Strofa 2]
Triste quando ci pensavo
Ci mancava tutto quanto, perfino la data di un anniversario
Scrivevano: "È fidanzato" solo perché finanziavo
Ti darei da bere il sangue perché è tutto ciò che adesso mi è rimasto
Credimi, sembra impossibile accettare che oramai ti ho detto: "Ciao"
Sto in un bilocale che da quando ti ho cacciata sembra una penthouse
Grande tipo il doppio, ma senza la luce, come ci fosse un black out
Non sono sentimentale
Delle volte tu aprivi la porta e io nemmeno ti sentivo entrare
Ti volevo a tutti i costi, ma eravamo opposti proprio come un polo
Stare insieme è l'arte di risolvere i problemi che non ho da solo
Giuro, non so più chi sono, tutto ciò mi dà fastidio
'Sto mondo a misura d'uomo mi fa sentire in castigo
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
Молим вас, не почните
Знате да је то већ тешко да верујем колико ме повредиш
Али, да сте ме питали, пењао бих се Еверест голим рукама
Иако мрзим хладну и чак патим од вртоглавог вертигоа, није ме брига
Кад лажете, верујем вам
Знам да има више од хиљаду ствари о мени што нисте могли да толеришете
Разговор са вама је попут покушаја да ухватим ветар рукама
Да имам проблема, рекли сте ми да разговарам са неким ко зна за то
Гледао сам да се све распада као да је 11. септембра
Реци ми још једну лаж, а онда лаж, онда истина
Било је то све лудило, али не можете да радите лудило за вас
Више нисам био код куће, чак ни код куће, само хиљаду невоља
Мислим на Давида и Голиатху, ја ћу бити Голиатх, убићеш ме
И да бих вам дозволио да то урадите, јер сам био без памети
Реци ми, кад се изгубиш, у чему је смисао забаве?
Пушим ово цвеће зла, све што ми је остало
Сад кад се осећам беспомоћно, попут црва на дну мезцала
[Рефрениф]
Заборави да ме познајеш, сад је касно чак и ако плачеш
Нема смисла да ме брине, слањем стотину порука
Што нећу да одговорим, више нисам способан за то
Постао сам све што сам мрзео и увјеравам вас да ми се не свиђа
Реци ми ако приметиш, одрасли смо
Чак и ако имам десет сатова, нећу да се вратим годинама
Извини ако се нећу вратити, не знате колико ми је жао
Да смо ишли у рат, али нисмо знали како да склопимо мир
[Стих 2]
Тужно кад сам размишљао о томе
Пропустили смо све, чак и датум годишњица
Написали су: "Укључио је" само зато што сам се финансирао
Дао бих ти крв да пијем јер је то све што сам сада отишао
Верујте ми, чини се да је немогуће прихватити да вам је сада рекао: "Здраво"
Ја сам у двособно-собној стану да вас откад избацим изгледа као пентхоусе
Као удвостручите величину, али без светлости, као да је било замрачење
Нисам сентименталан
Понекад сте отворили врата и нисам ни чути да уђеш
Желео сам те по свим трошковима, али ми смо били супротности попут стуба
Бити заједно је уметност решавања проблема сама да немам сама
Кунем се, не знам ко сам више, то ме је сметало
Овај свет на људској скали чини ме кажним
[Рефрениф]
Заборави да ме познајеш, сад је касно чак и ако плачеш
Нема смисла да ме брине, слањем стотину порука
Што нећу да одговорим, више нисам способан за то
Постао сам све што сам мрзео и увјеравам вас да ми се не свиђа
Реци ми ако приметиш, одрасли смо
Чак и ако имам десет сатова, нећу да се вратим годинама
Извини ако се нећу вратити, не знате колико ми је жао
Да смо ишли у рат, али нисмо знали како да склопимо мир