又是另一個夜 雨飄的夜
在一條喧鬧後的街 我望著月亮
忘了是雨還是淚水突然滑過臉上
心喃喃自語 我卻又聽不見
又是另一個夜 雨飄的夜
在一條喧鬧後的街 我望著月亮
忘了是雨還是淚水突然滑過臉上
心喃喃自語 我卻又聽不見
白天 我總笑容滿面
為什麼每夜 我總輾轉難眠
自律和壓抑 到底如何分辨
說要做自己 卻不敢對自己正眼
原來孤獨 是燈光下 所有人都對我佩服
但月光下 卻一直害怕自己退步
你別停下 有個聲音催促
但這無盡的賽跑為何追逐
If ain’t nobody stayed with me
那這是演給誰的戲
我看著一路多少人都撲空
到最後 怕自己也沒什麼不同
也背向了背向了初衷
皎潔的月光 請潔淨我
洗淨年月潑的墨
熄滅我吞下的煙火
我從小到大 凡事都要做到第一位
再艱難咬著牙 再累我不流一滴淚
我有著強迫症的意志力 天賦不能浪費
我讓我家裡幾個櫃子裡都放滿了獎杯
這世界告訴你 成功要靠自己
什麼叫做成功我卻不知道定義
我已經變得熱可炙手
但優秀還是沒有為我帶來自由
原來孤獨 是感覺自己是那藍天下的枯樹
站在高處 傷口得自己捂住 無處哭訴
雖然我堅強但是我也偶爾無助
每當我祈禱上帝說努力了就好
但面對世界我只感覺自己瘦小
They say when you‘re lonely, Hang out with homies
他們不懂 說得容易 但我的Home裡只有Me
皎潔的月光 請潔淨我
洗淨年月潑的墨
熄滅我吞下的煙火
對自己說了多少遍 I’m a superwoman
我逼著心裡面 那渴望愛的小女生
要學會成熟點 有話就說給日記本
終於發現世界再冷 沒有我對自己狠
我爸教我恆心能讓 鐵柱變成針
但一不小心能讓 泥足陷很深
我是不是應該換個第三人稱
問問自己 其實想過什麼樣的人生
原來孤獨 是想哭卻又不想矚目
是努力融入 但你還 常常感覺自己格格不入
是不想辜負 了期待 你卻又感覺束縛
唯一的安撫 是知道世界之大
這一刻和你一樣 感到孤獨的 無數
มันเป็นคืนอีกคืนที่ฝนตก
ในสถานที่ที่มีเสียงดังกลับมาฉันมองไปที่ดวงจันทร์
ฉันลืมไม่ว่าจะเป็นฝนหรือน้ำตาจู่ ๆ ก็ร่อนไปทั่วใบหน้าของฉัน
หัวใจของฉันจะพึมพำกับตัวเอง แต่ฉันไม่สามารถได้ยิน
ฉันมักจะยิ้มในระหว่างวัน
ทำไมฉันมักจะมีปัญหาในการนอนทุกคืน
วิธีการแยกวินัยในตนเองและภาวะซึมเศร้า
กล่าวกันว่าเป็นตัวเอง แต่ไม่กล้าที่จะมองขวาที่ตัวเอง
แต่กลับกลายเป็นว่าเหงาอยู่ภายใต้แสงไฟที่ทุกคนชื่นชอบฉัน
แต่ภายใต้แสงจันทร์ผมก็มักจะกลัวถอย
อย่าหยุดที่จะมีการกระตุ้นด้วยเสียง
แต่ทำไมการแข่งขันนี้ไล่ไม่มีที่สิ้นสุด
ถ้าไม่ได้ไม่มีใครอยู่กับฉัน
ใครคือละครเรื่องนี้หรือไม่?
ผมดูว่าหลายคนเดินไปตลอดทาง
ในท้ายที่สุดผมเกรงว่าผมจะไม่แตกต่างกัน
นอกจากนี้ยังหันกลับไปที่ความตั้งใจเดิม
Bright แสงจันทร์โปรดฉันทำความสะอาด
ล้างหมึกสาดปีที่ผ่านมา
ดับดอกไม้ไฟฉันกลืนกิน
ฉันได้รับเป็นครั้งแรกในทุกอย่างตั้งแต่ผมยังเป็นเด็ก
ไม่ว่าวิธีการที่ยากผม gritted ฟันของฉันไม่ว่าเหนื่อยฉันฉันจะไม่หลั่งน้ำตา
ฉันมีจิตตานุภาพสำหรับการครอบงำความผิดปกติและความสามารถของฉันไม่สามารถจะสูญเสีย
ฉันได้เต็มไปหลายตู้ในบ้านของฉันกับถ้วยรางวัล
โลกจะบอกคุณว่าประสบความสำเร็จขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง
อะไรคือความสำเร็จ แต่ผมไม่ทราบความหมาย
ฉันได้กลายเป็นร้อน
แต่ความเป็นเลิศยังไม่ได้นำมาให้ฉันเสรีภาพ
มันจะเปิดออกจะเหงาคือการรู้สึกเหมือนต้นไม้ตายภายใต้ท้องฟ้าสีฟ้า
ยืนอยู่บนที่สูงแผลจะต้องมีการปกคลุมด้วยตัวเองไม่มีที่ไหนเลยที่จะร้องไห้
ถึงแม้ว่าผมจะแข็งแรงบางครั้งผมทำอะไรไม่ถูก
เมื่อใดก็ตามที่ฉันอธิษฐานต่อพระเจ้าว่าผมทำงานอย่างหนัก
แต่หันหน้าไปทางโลกที่ฉันรู้สึกเพียงบาง ๆ
พวกเขากล่าวว่าเมื่อคุณเหงาออกไปเที่ยวกับ homies
พวกเขาไม่เข้าใจ มันเป็นเรื่องง่ายที่จะพูด แต่ฉันมีเพียงแค่ฉันในบ้านของฉัน
Bright แสงจันทร์โปรดฉันทำความสะอาด
ล้างหมึกสาดปีที่ผ่านมา
ดับดอกไม้ไฟฉันกลืนกิน
มีกี่ครั้งที่ผมพูดกับตัวเองผมยอดมนุษย์
ผมบังคับให้สาวน้อยในหัวใจของฉันที่ปรารถนาสำหรับความรัก
เรียนรู้ที่จะเป็นผู้ใหญ่บอกไดอารี่ถ้าคุณมีบางสิ่งบางอย่าง
ในที่สุดก็พบว่าโลกมีอากาศหนาวเย็นไม่ว่าวิธีการที่ยากผมกับตัวเอง
พ่อของฉันสอนให้ฉันอดทนเพื่อให้ผูกจู้กลายเป็นเข็ม
แต่บังเอิญทำให้เท้าโคลนจมลึก
ฉันควรจะเปลี่ยนไปยังบุคคลที่สาม
ถามตัวเองว่าชีวิตแบบไหนที่คุณต้องการจริงที่จะมีชีวิตอยู่
ดังนั้นเหงาฉันอยากจะร้องไห้ แต่ฉันไม่ต้องการที่จะเป็นที่สะดุดตา
มันยากที่จะผสมผสาน แต่คุณมักจะรู้สึกว่าออกจากสถานที่
ฉันไม่ต้องการที่จะให้ลงความคาดหวัง แต่คุณรู้สึกผูกพัน
ความสะดวกสบายเพียงคือการรู้ขนาดของโลก
มีคนมากมายที่รู้สึกเหงาเช่นเดียวกับคุณในขณะนี้