Artık çok değişti her şey seni bir kez daha göremem sanırım
Dünleri çoktan unuttum belki gelirsin diye sevdim yarını
Yüzün aklıma gelmese bile seni öptüğüm gamzelerinden tanırım
Beni onlar susturamaz ama sen konuşursan sessiz kalırım
Artık çok değişti her şey seni bir kez daha göremem sanırım
Dünleri çoktan unuttum belki gelirsin diye sevdim yarını
Yüzün aklıma gelmese bile seni öptüğüm gamzelerinden tanırım
Beni onlar susturamaz ama sen konuşursan sessiz kalırım
Yüreğimde ki dertleri görsen üzülürsün güldüğümüze bakma
Hiç bir şey eskisi gibi olmaz yalnızlığı fark ettiğin anda
Sen sadece uçurumsun seni sevebilmek zahmet değil anla
Ben seni kazanabilirdim Polat'ın Elif'ini kaybettiği bankta
Sen bizi görmezden geliyorsan ben kalbine saklanabilirim
Yıllardır seni anlatıyorum ama daha ne kadar katlanabilirim
Bütün herkes yalan söylüyorken bildiğim tek bir gerçek var
İnsanlara sevmeyi değil ama sevilmemeyi güzel anlatabilirim
Sen benimle doğmuştun ama başka birisiyle yaşlanacaksın
Sana yazdığım sözleri hiç sana yazmamışım gibi anlatacaksın
Belki de çok yol gideceksin ama hiç bir yere varmayacaksın
Sevilmemek ne demek bunu beni kaybettiğin zaman anlayacaksın
[Nakarat]
Sana söyleyecek şarkılarım var toprak bizi almadan önce
Kalbimde bir eve sahiptin kırdığın kapıları yakmadan önce
Keşke beni hatırlayabilseydin yapayalnız kalmadan önce
Sana hala aşıktım beni seviyormuş gibi bakmadan önce
Aramıza ördüğün duvarlardan açan çiçekler ölmüş zaten
Heyecanın yok gözlerinde parlayan ışığın sönmüş zaten
Ne kadar çabaladığımı asla bilemez bir bana körmüş zaten
Tanıdığım insan çok değişmiş hatıralarımız ölmüş zaten
[Verse 2]
Sarhoştum sana yazdım ayrıldığımızdan sonra ki hafta
Herşeyinken hiç bi şey oldum yediremedim bunu kendime asla
İnsanlar çok şey söylediler görenlerde üzüldü hatta
Gerçekten çok kötüydüm ama beni hiç duymadı kalbin inatla
Bana öyle güzel bakma ben sahte gözyaşlarınla yıkandım
Sen gittin diye sevdiğim bütün insanları arkamda bıraktım
Ben zaten sürekli kaybederim beni onlar buradan tanısın
Gökyüzünde hiç bir umut yok beni dünyadan kurtarmalısın
Uzaklarda duyduğum bir ses gibisin sadece üzülme diyor
Şiirler her zaman hatırlanırlar şairler küçümseniyor
Tozlanmış rafların arasında sakladığım bir resmin varmış
Ona tekrar baktım lakin bana eskisi gibi gülümsemiyor
Öyle bir an gelecek beni seni sevdiğim yerden vuramayacaksın
Bir gün çok geç kalacak kaybettiğin beni hiç bulamayacaksın
İnsanlar çok çabuk üzülebilir o yüzden bi tavsiye vereyim
Aklında ki şey gitmekse o kurumuş dalları sulamayacaksın
Све се сада много променило, претпостављам да те више не могу видети
Већ сам јуче заборавио, волео сам сутра како би можда моћи доћи
Чак и ако не мислим на ваше лице, знам вас по вашим рупицама када те пољубим
Не могу да ме затворе, али ако разговарате, остаћу тихи
Ако видите невоље у мом срцу, бићете тужни, не гледајте наше осмехе
Ништа неће бити исто као и пре када схватате усамљеност
Ти си само понор, није те тешко вољети, разумети
Могао бих да те победим на клупи у којој је Полат изгубио Елифа
Ако нас игноришете, могу се сакрити у вашем срцу
Годинама ти говорим, али колико дуже могу да узмем
Кад сви леже, знам само једна истина коју знам
Могу рећи људима да не воле, али да не буду вољени.
Рођен си са мном, али остаћеш стар са неким другим
Рећи ћете речи које сам вам написао као да вам их никад нисам написао
Можда ћеш ићи дуг пут, али нигде нећете добити нигде
Схватићете шта значи да се не свиђа када ме изгубите
[Припев]
Имам песме да вам певам пре него што нас Земља води
Имали сте дом у мом срцу пре него што сам спалио врата коју сте сломили
Волио бих да ме се сећате пре него што сам сама сама
Још увек сам био заљубљен у тебе пре него што ме погледаш као да ме волиш
Цвеће које цветају из зидова које сте изградили између нас је већ мртва
Немате узбуђења, светлост која сјаји у очима је већ угашена
Никад није знао колико сам се трудио, ионако је био слеп за мене
Особа коју знам дала се много променила, наша сећања су већ мртва
[Стих 2]
Био сам пијан, написао сам вам недељу након што смо се раскинули
Кад сам био твој све, постао сам ништа, никад га не бих могао нахранити себи
Људи су рекли много ствари, чак и они који су видели да су тужни.
Била сам заиста лоша, али никад ме ниси чула да је твоје срце тврдоглаво
Не гледај ме тако лепо, опран сам вашим лажним сузама
Оставио сам све људе које сам волео иза мене јер си отишао
Ионако губим све време, нека ме упознају одавде
Нема наде на небу који ме мораш спасити од света
Ти си као глас који чујем далеко, то само каже да не буде тужно
Песме су увек упамћене песнике су омаловажавале
Имаш слику мене да сам се сакрио међу прашњавим полицама
Поново сам га погледао, али он ме не смеје као да је некада некада
Доћи ће време када ме нећете моћи ударити где вас волим
Једног дана ће бити прекасно да никада нећете наћи мене да сте изгубили
Људи се могу јако узнемирити, па ми дозволите да вам дам неки савет
Ако напустите оно што имате на уму, нећете се залијевати оне осушене гране.