Scrap Baby: You played right into our hands. Did you really think that this job just fell out of the sky for you?
No.
This was a gift. For us.
You gathered them all together, in one place.
Scrap Baby: You played right into our hands. Did you really think that this job just fell out of the sky for you?
No.
This was a gift. For us.
You gathered them all together, in one place.
Just like he asked you to. All of those little souls, in one place. Just for us.
A gift.
Now, we can do what we were created to do. And be complete.
I will make you proud, Daddy.
Watch, listen, and be full.
*BEEP*
[Cassette Man]
Connection terminated.
I'm sorry to interrupt you, Elizabeth. If you still even remember that name.
But I'm afraid you've been misinformed.
You are not here to receive a gift. Nor, have you been called here by the individual you assume. Although, you have indeed been called.
You have all been called here. Into a labyrinth of sounds and smells, misdirection and misfortune.
A labyrinth with no exit. A maze with no prize. You don't even realize that you are trapped. Your lust of blood has driven you in endless circles. Chasing the cries of children in some unseen chamber, always seeming so near.
Yet somehow out of reach.
But, you will never find them. None of you will.
This is where your story ends.
And to you, my brave volunteer, who somehow found this job listing not intended for you. Although, there was a way out planned for you, I have a feeling that's not what you want. I have a feeling that you are right where you want to be.
I am remaining as well. I am nearby.
This place will not be remembered and the memory of everything that started this, can finally begin to fade away. As the agony of every tragedy should.
And to you monsters trapped in the corridors. Be still. And give up your spirits.
They don't belong to you.
For most of you, I believe there is peace and perhaps, warm, waiting for you after the smoke clears.
Although, for one of you, the darkest pit of Hell has opened to swallow you whole. So, don't keep the Devil waiting, old friend.
My daughter, if you can hear me, I knew you would return as well. It's in your nature to protect the innocent. I'm sorry that on that day, the day you were shut out and left to die, no one was there to lift you up in their arms, the way you lifted others into yours.
And then, what became of you? I should have known, you wouldn't be content to disappear. Not my daughter. I couldn't save you then.
So, let me save you now. It's time to rest, for you, and for those you have carried in your arms...
This ends.
For all of us...
End communication.
Πλαϊά μωρό: Παίξατε δεξιά στα χέρια μας. Πιστεύατε πραγματικά ότι αυτή η δουλειά μόλις έπεσε από τον ουρανό για σας;
Οχι.
Αυτό ήταν ένα δώρο. Για εμάς.
Τους συγκεντρώσατε όλα μαζί, σε ένα μέρος.
Ακριβώς όπως σας ζήτησε. Όλες αυτές οι μικρές ψυχές, σε ένα μέρος. Μόνο για εμάς.
Ενα δώρο.
Τώρα, μπορούμε να κάνουμε ό, τι δημιουργήσαμε για να κάνουμε. Και να είστε πλήρεις.
Θα σε κάνω περήφανο, μπαμπά.
Παρακολουθήστε, ακούστε και να είστε γεμάτοι.
*Μπιπ*
[Cassette Man]
Η σύνδεση τερματίζεται.
Λυπάμαι που σε διακόπτω, Ελισάβετ. Εάν εξακολουθείτε να θυμάστε αυτό το όνομα.
Φοβάμαι όμως ότι έχετε καταδικαστεί.
Δεν είστε εδώ για να λάβετε ένα δώρο. Ούτε, έχετε καλέσει εδώ από το άτομο που υποθέτετε. Παρόλο που έχετε πράγματι καληθεί.
Έχετε καλέσει όλοι εδώ. Σε ένα λαβύρινθο ήχων και μυρωδιών, κακής κατεύθυνσης και ατυχίας.
Ένα λαβύρινθο χωρίς έξοδο. Ένα λαβύρινθο χωρίς βραβείο. Δεν συνειδητοποιείτε καν ότι είστε παγιδευμένοι. Η λαγνεία του αίματός σας σας οδήγησε σε ατελείωτες κύκλους. Κυνηγώντας τις κραυγές των παιδιών σε κάποιο αόρατο θάλαμο, πάντα φαινομενικά τόσο κοντά.
Ωστόσο, με κάποιο τρόπο μακριά.
Αλλά, δεν θα τα βρείτε ποτέ. Κανένας από εσάς.
Αυτό είναι όπου τελειώνει η ιστορία σας.
Και σε σας, ο γενναίος εθελοντής μου, ο οποίος βρήκε με κάποιο τρόπο αυτή τη δουλειά που δεν προορίζεται για εσάς. Παρόλο που υπήρξε μια διέξοδος για εσάς, έχω την αίσθηση ότι δεν είναι αυτό που θέλετε. Έχω την αίσθηση ότι έχετε ακριβώς εκεί που θέλετε να είστε.
Παραμένω επίσης. Είμαι κοντά.
Αυτός ο τόπος δεν θα θυμηθεί και η μνήμη για όλα όσα ξεκίνησαν αυτό, μπορεί τελικά να αρχίσει να ξεθωριάζει. Όπως η αγωνία κάθε τραγωδίας πρέπει.
Και σε σας τέρατα παγιδευμένα στους διαδρόμους. Μείνε ακίνητος. Και εγκαταλείψτε τα πνεύματά σας.
Δεν σας ανήκουν.
Για τους περισσότερους από εσάς, πιστεύω ότι υπάρχει ειρήνη και ίσως ζεστή, που σας περιμένει μετά την εκκαθάριση του καπνού.
Παρόλο που, για έναν από εσάς, το πιο σκοτεινό λάκκο της κόλασης έχει ανοίξει για να σας καταπιεί ολόκληρο. Έτσι, μην κρατάτε τον διάβολο να περιμένει, παλιός φίλος.
Η κόρη μου, αν με ακούσετε, ήξερα ότι θα επιστρέψετε επίσης. Είναι στη φύση σας να προστατεύει τον αθώο. Λυπάμαι που εκείνη την ημέρα, την ημέρα που είχατε κλείσει και άφησε να πεθάνει, κανείς δεν ήταν εκεί για να σας σηκώσει στην αγκαλιά τους, με τον τρόπο που σηκώσατε τους άλλους στη δική σας.
Και τότε, τι έγινε από εσάς; Θα έπρεπε να γνωρίζω, δεν θα ήταν ικανοποιημένοι να εξαφανιστούν. Όχι η κόρη μου. Δεν μπορούσα να σε σώσω τότε.
Λοιπόν, επιτρέψτε μου να σας σώσω τώρα. Ήρθε η ώρα να ξεκουραστείτε, για εσάς και για εκείνους που έχετε μεταφέρει στα χέρια σας ...
Αυτό τελειώνει.
Για όλους εμάς...
Τελική επικοινωνία.