Ti prego, non cominciare
Sai che per me è già difficile credere a quanto mi facevi male
Ma, se me l'avessi chiesto, avrei scalato l'Everest a mani nude
Anche se odio il freddo e soffro pure di vertigini, io me ne frego
Quando menti, io ti credo
So che sono più di mille quelle cose di me che non tolleravi
Parlare con te è come cercare di afferrare il vento con le mani
Se avevo un problema, mi dicevi di parlarne con chi se ne intende
Guardavo cadere tutto a pezzi come fosse l'11 settembre
Dimmi ancora una bugia, poi una bugia, poi la verità
Era tutto una follia, però una follia per te non si fa
Non ero più a casa mia, neanche a casa mia, solo mille guai
Penso a Davide e Golia, io sarò Golia, tu mi ucciderai
E te l'avrei lasciato fare, perché ero fuori di testa
Dimmi, quando ci si perde, a cosa serve fare festa?
Fumo 'sti fiori del male, tutto quello che mi resta
Ora che mi sento inerme, come un verme in fondo al mezcal
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
[Strofa 2]
Triste quando ci pensavo
Ci mancava tutto quanto, perfino la data di un anniversario
Scrivevano: "È fidanzato" solo perché finanziavo
Ti darei da bere il sangue perché è tutto ciò che adesso mi è rimasto
Credimi, sembra impossibile accettare che oramai ti ho detto: "Ciao"
Sto in un bilocale che da quando ti ho cacciata sembra una penthouse
Grande tipo il doppio, ma senza la luce, come ci fosse un black out
Non sono sentimentale
Delle volte tu aprivi la porta e io nemmeno ti sentivo entrare
Ti volevo a tutti i costi, ma eravamo opposti proprio come un polo
Stare insieme è l'arte di risolvere i problemi che non ho da solo
Giuro, non so più chi sono, tutto ciò mi dà fastidio
'Sto mondo a misura d'uomo mi fa sentire in castigo
[Ritornello]
Scordati che mi conosci, ora è tardi anche se piangi
È inutile che mi angosci, mi mandi cento messaggi
A cui non risponderò, non ne sono più capace
Sono diventato tutto ciò che odiavo e ti assicuro non mi piace
Dimmelo se te ne accorgi, siamo diventati grandi
Anche se ho dieci orologi, non recupererò gli anni
Scusa se non tornerò, non sai quanto mi dispiace
Che abbiamo fatto la guerra, ma non sapevamo come fare pace
โปรดอย่าเริ่ม
คุณรู้ว่ามันยากสำหรับฉันที่จะเชื่อว่าคุณทำร้ายฉันมากแค่ไหน
แต่ถ้าคุณถามฉันฉันจะปีนเอเวอเรสต์ด้วยมือเปล่าของฉัน
แม้ว่าฉันจะเกลียดความหนาวเย็นและแม้กระทั่งต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการวิงเวียนศีรษะ แต่ฉันก็ไม่สนใจ
เมื่อคุณโกหกฉันเชื่อคุณ
ฉันรู้ว่ามีมากกว่าหนึ่งพันเรื่องเกี่ยวกับตัวฉันที่คุณไม่สามารถทนได้
การพูดคุยกับคุณก็เหมือนกับการพยายามจับลมด้วยมือของคุณ
ถ้าฉันมีปัญหาคุณบอกให้ฉันคุยกับคนที่รู้เรื่องนี้
ฉันดูทุกอย่างแตกสลายเหมือนเมื่อวันที่ 11 กันยายน
บอกฉันอีกหนึ่งโกหกแล้วโกหกแล้วความจริง
มันเป็นความบ้าคลั่งทั้งหมด แต่คุณไม่สามารถทำบ้าได้สำหรับคุณ
ฉันไม่ได้อยู่บ้านอีกต่อไปไม่ได้อยู่ที่บ้านเพียงพันปัญหา
ฉันคิดถึงเดวิดและโกลิอัทฉันจะเป็นโกลิอัทคุณจะฆ่าฉัน
และฉันจะปล่อยให้คุณทำเพราะฉันออกไปจากใจ
บอกฉันว่าเมื่อคุณหลงทางจุดปาร์ตี้คืออะไร?
ฉันสูบบุหรี่ดอกไม้แห่งความชั่วร้ายทั้งหมดที่ฉันทิ้งไว้
ตอนนี้ฉันรู้สึกหมดหนทางเหมือนหนอนที่ด้านล่างของ mezcal
[กลั้น]
ลืมไปว่าคุณรู้จักฉันตอนนี้มันสายแม้ว่าคุณจะร้องไห้
ไม่มีประเด็นที่จะทำให้ฉันกังวลส่งข้อความถึงฉันเป็นร้อยข้อความ
ซึ่งฉันจะไม่ตอบฉันไม่สามารถทำได้อีกต่อไป
ฉันกลายเป็นทุกสิ่งที่ฉันเกลียดและฉันรับรองว่าฉันไม่ชอบมัน
บอกฉันว่าถ้าคุณสังเกตเห็นเราโตขึ้น
แม้ว่าฉันจะมีนาฬิกาสิบนาฬิกาฉันก็จะไม่ได้รับปีกลับมา
ขอโทษถ้าฉันจะไม่กลับมาคุณไม่รู้ว่าฉันขอโทษแค่ไหน
ว่าเราไปทำสงคราม แต่เราไม่รู้ว่าจะสร้างความสงบได้อย่างไร
[ข้อ 2]
เศร้าเมื่อฉันคิดถึงมัน
เราพลาดทุกอย่างแม้แต่วันครบรอบปี
พวกเขาเขียนว่า: "เขาหมั้น" เพียงเพราะฉันกำลังจัดหาเงินทุน
ฉันจะให้เลือดคุณดื่มเพราะนั่นคือทั้งหมดที่ฉันเหลืออยู่ตอนนี้
เชื่อฉันสิดูเหมือนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับว่าตอนนี้ฉันได้พูดกับคุณว่า: "สวัสดี"
ฉันอยู่ในอพาร์ทเมนต์สองห้องที่ตั้งแต่ฉันเตะคุณออกมาดูเหมือนเพนต์เฮาส์
เหมือนขนาดสองเท่า แต่ไม่มีแสงราวกับว่ามีความมืดมน
ฉันไม่รู้สึกอ่อนไหว
บางครั้งคุณเปิดประตูและฉันก็ไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าคุณเข้ามา
ฉันต้องการให้คุณมีค่าใช้จ่ายทั้งหมด แต่เราตรงกันข้ามเหมือนเสา
การอยู่ด้วยกันเป็นศิลปะของการแก้ปัญหาที่ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว
ฉันสาบานฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใครอีกต่อไปทั้งหมดนี้ทำให้ฉันรำคาญใจ
โลกนี้ในระดับมนุษย์ทำให้ฉันรู้สึกถูกลงโทษ
[กลั้น]
ลืมไปว่าคุณรู้จักฉันตอนนี้มันสายแม้ว่าคุณจะร้องไห้
ไม่มีประเด็นที่จะทำให้ฉันกังวลส่งข้อความถึงฉันเป็นร้อยข้อความ
ซึ่งฉันจะไม่ตอบฉันไม่สามารถทำได้อีกต่อไป
ฉันกลายเป็นทุกสิ่งที่ฉันเกลียดและฉันรับรองว่าฉันไม่ชอบมัน
บอกฉันว่าถ้าคุณสังเกตเห็นเราโตขึ้น
แม้ว่าฉันจะมีนาฬิกาสิบนาฬิกาฉันก็จะไม่ได้รับปีกลับมา
ขอโทษถ้าฉันจะไม่กลับมาคุณไม่รู้ว่าฉันขอโทษแค่ไหน
ว่าเราไปทำสงคราม แต่เราไม่รู้ว่าจะสร้างความสงบได้อย่างไร