[Scrap Baby]
You played right into our hands. Did you really think that this job just fell out of the sky for you?
[Scrap Baby]
You played right into our hands. Did you really think that this job just fell out of the sky for you?
No.
This was a gift. For us.
You gathered them all together, in one place.
Just like he asked you to. All of those little souls, in one place. Just for us.
A gift.
Now, we can do what we were created to do. And be complete.
I will make you proud, Daddy.
Watch, listen, and be full.
*BEEP*
[Cassete Man]
Connection terminated.
I'm sorry to interrupt you, Elizabeth. If you still even remember that name.
But I'm afraid you've been misinformed.
You are not here to receive a gift. Nor, have you been called here by the individual you assume. Although, you have indeed been called.
You have all been called here. Into a labyrinth of sounds and smells, misdirection and misfortune.
A labyrinth with no exit. A maze with no prize. You don't even realize that you are trapped. Your lust of blood has driven you in endless circles. Chasing the cries of children in some unseen chamber, always seeming so near.
Yet somehow out of reach.
But, you will never find them. None of you will.
This is where your story ends.
And to you, my brave volunteer, who somehow found this job listing not intended for you. Although, there was a way out planned for you, I have a feeling that's not what you want. I have a feeling that you are right where you want to be.
I am remaining as well. I am nearby.
This place will not be remembered and the memory of everything that started this, can finally begin to fade away. As the agony of every tragedy should.
And to you monsters trapped in the corridors. Be still. And give up your spirits.
They don't belong to you.
As for most of you, I believe there is peace and perhaps, warm, waiting for you after the smoke clears.
Although, for one of you, the darkest pit of Hell has opened to swallow you whole. So, don't keep the Devil waiting, friend.
My daughter, if you can hear me, I knew you would return as well. It's in your nature to protect the innocent. I'm sorry that on that day, the day you were shut out and left to die, no one was there to lift you up in their arms, the way you lifted others into yours.
And then, what became of you, I should have known, you wouldn't be content to disappear. Not my daughter. I couldn't save you then.
So, let me save you now. It's time to rest, for you, and for those you have carried in your arms...
This ends.
For all of us.
End communication.
[Schroot baby]
Je speelde recht in onze handen. Dacht je echt dat deze baan gewoon uit de lucht viel voor jou?
Nee.
Dit was een geschenk. Voor ons.
Je verzamelde ze allemaal samen, op één plek.
Net zoals hij vroeg. Al die kleine zielen, op één plek. Alleen voor ons.
Een geschenk.
Nu kunnen we doen wat we zijn gemaakt om te doen. En wees compleet.
Ik zal je trots maken, papa.
Kijk, luister en wees vol.
* Piep *
[Cassete Man]
Verbinding beëindigd.
Het spijt me om je te onderbreken, Elizabeth. Als je die naam nog steeds herinnert.
Maar ik ben bang dat je verkeerd bent geïnformeerd.
Je bent hier niet om een geschenk te ontvangen. Noch, ben je hier gebeld door het individu dat je aanneemt. Hoewel, je bent inderdaad gebeld.
Je bent hier allemaal geroepen. In een labyrint van geluiden en geuren, misdrijven en ongeluk.
Een labyrint zonder uitgang. Een doolhof zonder prijs. Je beseft niet eens dat je in de val zit. Je lust van bloed heeft je gereden in eindeloze cirkels. Chasing the Cries of Children in een ongezien kamer, lijkt altijd zo dichtbij.
Toch buiten bereik.
Maar je zult ze nooit vinden. Geen van u zal.
Dit is waar je verhaal eindigt.
En aan jou, mijn dappere vrijwilliger, die op de een of andere manier deze functie vermeldde, niet bedoeld voor jou. Hoewel, er was een uitweg gepland voor jou, ik heb een gevoel dat niet wat je wilt. Ik heb het gevoel dat je gelijk hebt waar je wilt zijn.
Ik blijf ook. Ik ben in de buurt.
Deze plaats wordt niet herinnerd en de herinnering aan alles wat dit begon, kan eindelijk beginnen te vervagen. Zoals de pijn van elke tragedie zou moeten.
En voor jou die monsters in de gangen gevangen zitten. Wees stil. En geef je geesten op.
Ze horen niet bij jou.
Wat voor de meesten van jullie, geloof ik dat er vrede is en misschien warm, wachtend op je na de rookruimtes.
Hoewel, voor een van jullie, de donkerste put van de hel heeft geopend om je geheel te slikken. Dus, houd de duivel niet te wachten, vriend.
Mijn dochter, als je me kunt horen, wist ik dat je ook zou terugkeren. Het is in jouw aard om de onschuldige te beschermen. Het spijt me dat op die dag, de dag dat je was uitgesloten en vertrokken om te sterven, niemand was er om je in hun armen op te tillen, zoals je anderen in de jouwe ophief.
En dan, wat ik van je werd, had ik het moeten weten, zou je niet tevreden zijn om te verdwijnen. Niet mijn dochter. Ik kon je dan niet redden.
Dus, laat me je nu redden. Het is tijd om te rusten, voor jou, en voor degenen die je in je armen hebt gedragen ...
Dit eindigt.
Voor ons allen.
Eindcommunicatie.