It's the rip tide
The grain of a strong gale
One ridge of a rugged universe
Feet leave no prints
It's the rip tide
The grain of a strong gale
One ridge of a rugged universe
Feet leave no prints
And vision is without sight
And yet when most I wink
Then do mine eyes best see
The unknown
As we commit our bodies
We become absorbed
Multiple dimensions wait for us
There might be a world
Where day and night coexist
Beside an ornamental flower
A tree stretches out its hideous branch
The perfectly square mirror
Reveals a twisted scene
In that dream
I face a completely different me
Thy fair imperfect shade
Through heavy sleep on sightless eyes
Doth stay
And when we wake at this tunnel's end
What vision awaits?
มันเป็นน้ำฉีก
เมล็ดของพายุแรง
หนึ่งสันเขาจักรวาลขรุขระ
เท้าไม่ทิ้งลายนิ้วมือ
และวิสัยทัศน์โดยไม่ต้องสายตา
และยังเมื่อที่สุดที่ฉันกระพริบ
แล้วทำตาของเราดูดีที่สุด
ที่ไม่รู้จัก
ในฐานะที่เรากระทำร่างกายของเรา
เราจะกลายเป็นดูดซึม
หลายมิติรอพวกเรา
อาจจะมีโลก
ที่ไหนกลางวันและกลางคืนอยู่ร่วมกัน
ข้างดอกไม้ประดับ
ต้นไม้ที่เหยียดออกสาขาน่าเกลียดของมัน
ตารางอย่างสมบูรณ์แบบกระจก
เผยฉากบิด
ในความฝันว่า
ฉันต้องเผชิญกับฉันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เจ้าร่มธรรมที่ไม่สมบูรณ์
ผ่านการนอนหลับหนักในสายตาตาบอด
เข้าพักชีวัน
และเมื่อเราตื่นในตอนท้ายของอุโมงค์นี้
รอวิสัยทัศน์อะไร?