(Jools' Annual Hootenanny 2021) | On Raglan Road on an autumn day I saw her first and knew
That her dark hair would weave a snare that I might one day rue;
I saw the danger, yet I passed along the enchanted way,
And I said, let grief be a fallen leaf at the dawning of the day.
(Jools' Annual Hootenanny 2021) | On Raglan Road on an autumn day I saw her first and knew
That her dark hair would weave a snare that I might one day rue;
I saw the danger, yet I passed along the enchanted way,
And I said, let grief be a fallen leaf at the dawning of the day.
On Grafton Street in November we tripped lightly along the ledge
Of the deep ravine where can be seen the worth of passion's pledge,
The Queen of Hearts still making tarts and I not making hay
Oh I loved too much and by such by such is happiness thrown away.
I gave her gifts of the mind I gave her the secret sign that's known
To the artists who have known the true gods of sound and stone
And word and tint without stint for I gave her poems to say.
With her own name there and her own dark hair like clouds over fields of May
On a quiet street where old ghosts meet I see her walking now
Away from me so hurriedly my reason must allow
That I had loved not as I should a creature made of clay
When the angel woos the clay he'd lose his wings at the dawn of day.
Σε οδό Raglan σε μια μέρα του φθινοπώρου που την είδα πρώτα και ήξερε
Ότι τα σκοτεινά μαλλιά της θα πλέουν μια παγίδα που θα μπορούσα μια μέρα.
Είδα τον κίνδυνο, αλλά πέρασα κατά μήκος του γοητευμένου τρόπου,
Και είπα, αφήστε τη θλίψη να είναι ένα πεσμένο φύλλο στην ταραχή της ημέρας.
Στην οδό Grafton τον Νοέμβριο έσκυψα ελαφρά κατά μήκος της προεξοχής
Της βαθιάς χαράδρας όπου μπορεί να δει την αξία της δέσμευσης του πάθους,
Η βασίλισσα των καρδιών εξακολουθεί να κάνει τάρτες και δεν κάνω σανό
Ω αγάπησα πάρα πολύ και από τέτοια από τέτοια είναι η ευτυχία που ρίχτηκε μακριά.
Έδωσα τα δώρα της από το μυαλό της έδωσα το μυστικό σημάδι που είναι γνωστό
Στους καλλιτέχνες που γνωρίζουν τους αληθινοί θεούς του ήχου και της πέτρας
Και λέξη και απόχρωση χωρίς stint γιατί έδωσα τα ποιήματά της να πούμε.
Με το δικό της όνομα εκεί και τα δικά της σκοτεινά μαλλιά όπως τα σύννεφα πάνω από τα πεδία του Μαΐου
Σε έναν ήσυχο δρόμο όπου τα παλιά φαντάσματα συναντώ να το βλέπω να περπατάει τώρα
Μακριά από μένα τόσο βιαστικά ο λόγος μου πρέπει να επιτρέψει
Που είχα αγαπήσει όχι όπως θα έπρεπε ένα πλάσμα από πηλό
Όταν ο άγγελος woos ο πηλός θα χάσει τα φτερά του την αυγή της ημέρας.