Uh-uh-uh, ah-ah! Ah-ah, uh-uh! Oye, ey! Parece que fue ayer esta jodienda
El artista del momento, mi disco en toa' las tienda'
No es que me ofenda, pero me siento viejo
Cuando los chamaquito' ahora me dicen "leyenda"
Sanderlei Silveira - 2024-01-12T00:22-03:00 - BR ∞ L
Uh-uh-uh, ah-ah! Ah-ah, uh-uh! Oye, ey! Parece que fue ayer esta jodienda
El artista del momento, mi disco en toa' las tienda'
No es que me ofenda, pero me siento viejo
Cuando los chamaquito' ahora me dicen "leyenda"
Que Dios los reprenda
Estoy igual de joven, pero con meno' fecha' en la agenda
No tengo lancha, ni avione', ni prenda'
Pero tengo la esperanza de que el próximo punchline te sorprenda
Ya nada es como ante'
Yo sé que ya no soy tan relevante
Ante' me pedían retrato', todos devoto'
Ahora me paran pa' que yo les tire la foto
Aunque le saque to' el polvo a mis trofeo'
En el cartel mi nombre ni lo veo
Si me quieren ver, que se tiren pa'l museo
Ya estoy cansa'o, con el tiempo ni peleo
Yo estoy claro, no hay que ser sabio
Solo escribo lo que no se atreven a decir mis labio'
Le contesto al corazón toa' las pregunta'
Antes de que mi lápiz se quede sin punta
Esta va por mi primo, por las vueltas que dimo'
Ahora rimo porque no nos despedimo'
Hasta que salga el sol que me levanta
Hoy bebo hasta que se me queme la garganta
[Coro]
Esto va por lo que somo', por lo que fuimo'
Por to' lo que tenemo', por to' lo que tuvimo'
Por las llorada', por toa' las carcajada'
Por to' los triunfo' y por toa' las cagada'
Por lo que puedo ser, aunque lo dude
Por lo que quise ser, pero no pude
Por las turbulencias que agarré, por los trene' que perdí
Y por toa' las borrachera' que cogí
Por los lago', por los río', por los mare' que crucé
Aunque me hundí, al final siempre floté
Por los que se fueron sin permiso al paraíso
Hoy derramamo' un poco 'e ron en el piso
[Verso 2]
Acostado al lado de este whisky caramelizado
Con el corazón tieso, una tabla
Esperando a ver si el techo me habla
Mientra' amanece
Queriendo hacer las pase' con mi hermano, a ver si vuelve Calle 13
Con el horizonte rojo
Escribiendo hasta que la madrugada me queme los ojo'
Recordando los navegado'
Tragándome hasta la última gota del pasado
Las fronteras que crucé sin permiso
Los poema' que pesqué en el puerto de Valparaíso
Con libreta en mano, como todo un dramaturgo
Junto a Leoni caminé descalzo por Hamburgo
Y me perdí en Berlín, y me besé en París
Me desvelé junto a la luna en cada país
Y me enamoré de Belgrano y de la noche
Escuchando a Goyeneche en el coche
Y por el río Amstel esquivando bicicleta'
Me tropecé contigo y cambió mi vida completa
Y en Harstad, frente a la bahía
La medianoche era de día
Y borracho con la bebé, orinando vino seco
Desde la costa de Cádiz logramo' ver a Marrueco'
Y dejé que me llevara la marea
Por eso leo pocos libro', pa' que el mundo me los lea
La vida me la vivo intensamente
Hasta que no pueda masticarla porque no me quedan diente'
Todo evoluciona porque se transforma
Crece y disminuye, cambia de forma
Pero del tiempo nadie se salva
Pregúntale al tinte que me pinta las cana' de la barba
Igual sigo dando brinco'
Porque todavía me siento como de veinticinco
Solo queda despedirse con cerveza
Y brindar por lo que termina y por lo que empieza
[Coro]
Esto va por lo que somo', por lo que fuimo'
Por to' lo que tenemo', por to' lo que tuvimo'
Por las llorada', por toa' las carcajada'
Por to' los triunfo' y por toa' las cagada'
Por lo que puedo ser, aunque lo dude
Por lo que quise ser, pero no pude
Por las turbulencias que agarré, por los trene' que perdí
Y por toa' las borrachera' que cogí
Por los lago', por los río', por los mare' que crucé
Aunque me hundí, al final siempre floté
Por los que se fueron sin permiso al paraíso
Hoy derramamo' un poco 'e ron en el piso
Esto va por lo que somo', por lo que fuimo'
Por to' lo que tenemo', por to' lo que tuvimo'
Por las llorada', por toa' las carcajada'
Por to' los triunfo' y por toa' las cagada'
Por lo que puedo ser, aunque lo dude
Por lo que quise ser, pero no pude
Por las turbulencias que agarré, por los trene' que perdí
Y por toa' las borrachera' que cogí
Por los lago', por los río', por los mare' que crucé
Aunque me hundí, al final siempre floté
Por los que se fueron sin permiso al paraíso
Hoy derramamo' un poco 'e ron en el piso
Φαίνεται ότι χθες συνέβη αυτό το σκατά
Ο καλλιτέχνης της στιγμής, το άλμπουμ μου σε όλα τα καταστήματα
Όχι ότι με προσβάλλει, αλλά νιώθω παλιά
Όταν τα παιδιά με καλούν τώρα "θρύλος"
Είθε ο Θεός να τους επιπλήξει
Είμαι εξίσου νέος, αλλά με λιγότερες ημερομηνίες στην ημερήσια διάταξη
Δεν έχω καμία βάρκα, κανένα αεροπλάνο, καμία υπόσχεση
Αλλά ελπίζω ότι το επόμενο punchline θα σας εκπλήξει.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν
Ξέρω ότι δεν είμαι πλέον τόσο σχετικός.
Πριν «με ρώτησαν για ένα πορτρέτο», όλα αφοσιωμένα »
Τώρα με σταματούν, ώστε να μπορώ να τραβήξω τη φωτογραφία
Αν και σκόνη όλα τα τρόπαια μου
Δεν βλέπω καν το όνομά μου στην αφίσα
Αν θέλουν να με δουν, πρέπει να πάνε στο μουσείο
Είμαι ήδη κουρασμένος, με το χρόνο δεν θα πολεμήσω καν
Είμαι σαφής, δεν χρειάζεται να είσαι σοφός
Γράφω μόνο τι δεν τολμούν τα χείλη μου.
Απαντώ στην καρδιά όλες τις ερωτήσεις
Πριν τελειώσει το μολύβι μου
Αυτό είναι για τον ξάδερφό μου, για τους γύρους που πήραμε »
Τώρα ομοιοτάζω γιατί δεν είπαμε αντίο
Μέχρι ο ήλιος ανατέλλει που με ξυπνά
Σήμερα πίνω μέχρι να καεί το λαιμό μου
[Χορωδία]
Αυτό είναι για το ποιοι είμαστε, τι ήμασταν
Για ό, τι έχουμε, για όλα όσα είχαμε
Για το κλάμα, για όλο το γέλιο
Για όλους τους θριάμβους και για όλα τα shits
Για ό, τι μπορώ να είμαι, ακόμα κι αν το αμφιβάλλω
Για ό, τι ήθελα να είμαι, αλλά δεν μπορούσα
Για την αναταραχή που έπιασα, για τα τρένα που έχασα
Και για όλη τη μέθη που πήρα
Μέσα από τις λίμνες, μέσα από τα ποτάμια, μέσα από τις θάλασσες που διέσχισα
Παρόλο που βύθισα, στο τέλος πάντα έτρεξα
Για όσους πήγαν στον παράδεισο χωρίς άδεια
Σήμερα χύσαμε ένα μικρό ρούμι στο πάτωμα
[Στίχος 2]
Ξαπλωμένος δίπλα σε αυτό το καραμελωμένο ουίσκι
Με μια σκληρή καρδιά, ένα σκάφος
Περιμένοντας να δω αν μου μιλάει το ανώτατο όριο
Ενώ αναφέρεται
Θέλετε να διασκεδάσετε με τον αδερφό μου, να δείτε αν επιστρέφει το Calle 13
Με τον κόκκινο ορίζοντα
Το γράψιμο μέχρι την αυγή να καίει τα μάτια μου »
Θυμόμαστε αυτούς τους πλοηγούς »
Κατάποση κάθε τελευταίου σταγόνα του παρελθόντος
Τα σύνορα που διέσχισα χωρίς άδεια
Τα ποιήματα που πιάσαμε στο λιμάνι της Valparaíso
Με σημειωματάριο στο χέρι, σαν θεατρικός συγγραφέας
Μαζί με τον Leoni περπάτησα ξυπόλητος μέσω του Αμβούργου
Και χάθηκα στο Βερολίνο και φίλησα στο Παρίσι
Έμεινα ξύπνιος δίπλα στο φεγγάρι σε κάθε χώρα
Και ερωτεύτηκα το Belgrano και τη νύχτα
Ακούγοντας το Goyeneche στο αυτοκίνητο
Και κατά μήκος του ποδηλάτου που παρακάμπτεται ο ποταμός Amstel '
Σκοπεύω σε σας και άλλαξε ολόκληρη τη ζωή μου.
Και στο Χάρστεντ, που βλέπει στον κόλπο
Τα μεσάνυχτα ήταν μέρα
Και μεθυσμένος με το μωρό, τσιμπώντας ξηρό κρασί
Από την ακτή του Cádiz καταφέραμε να δούμε το Μαρόκο
Και άφησα την παλίρροια να με πάρει
Γι 'αυτό διάβασα λίγα βιβλία, έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να τα διαβάσει σε μένα.
Ζω έντονα τη ζωή
Μέχρι να μην το μασάω γιατί δεν έχω απομείνει δόντια »
Όλα εξελίσσονται επειδή μεταμορφώνεται
Αναπτύσσεται και μειώνεται, αλλάζει το σχήμα
Αλλά κανείς δεν σώζεται από την πάροδο του χρόνου
Ρωτήστε τη βαφή που ζωγραφίζει τα γκρίζα μαλλιά στην γενειάδα μου
Εξακολουθώ να πηδάω
Γιατί εξακολουθώ να αισθάνομαι σαν είκοσι πέντε
Το μόνο που παραμένει είναι να πούμε αντίο με μπύρα
Και τοστ σε αυτό που τελειώνει και τι αρχίζει
[Χορωδία]
Αυτό είναι για το ποιοι είμαστε, τι ήμασταν
Για ό, τι έχουμε, για όλα όσα είχαμε
Για το κλάμα, για όλο το γέλιο
Για όλους τους θριάμβους και για όλα τα shits
Για ό, τι μπορώ να είμαι, ακόμα κι αν το αμφιβάλλω
Για ό, τι ήθελα να είμαι, αλλά δεν μπορούσα
Για την αναταραχή που έπιασα, για τα τρένα που έχασα
Και για όλη τη μέθη που πήρα
Μέσα από τις λίμνες, μέσα από τα ποτάμια, μέσα από τις θάλασσες που διέσχισα
Παρόλο που βύθισα, στο τέλος πάντα έτρεξα
Για όσους πήγαν στον παράδεισο χωρίς άδεια
Σήμερα χύσαμε ένα μικρό ρούμι στο πάτωμα
Αυτό είναι για το ποιοι είμαστε, τι ήμασταν
Για ό, τι έχουμε, για όλα όσα είχαμε
Για το κλάμα, για όλο το γέλιο
Για όλους τους θριάμβους και για όλα τα shits
Για ό, τι μπορώ να είμαι, ακόμα κι αν το αμφιβάλλω
Για ό, τι ήθελα να είμαι, αλλά δεν μπορούσα
Για την αναταραχή που έπιασα, για τα τρένα που έχασα
Και για όλη τη μέθη που πήρα
Μέσα από τις λίμνες, μέσα από τα ποτάμια, μέσα από τις θάλασσες που διέσχισα
Παρόλο που βύθισα, στο τέλος πάντα έτρεξα
Για όσους πήγαν στον παράδεισο χωρίς άδεια
Σήμερα χύσαμε ένα μικρό ρούμι στο πάτωμα