Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie
Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie
Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy
I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy
Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!
Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem,
(Gdy od płaczącej matki pod Twoją opiekę
Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę
I zaraz mogłem pieszo do Twych świątyń progu
Iść za wrócone życie podziękować Bogu),
Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono.
Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną
Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,
Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych;
Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,
Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;
Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała,
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,
A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.
Lituania! Atdheu im! Ju jeni si shëndetin,
Se sa ju duhet për të vlerë, ai do të gjeni vetëm jashtë
Kush ju ka humbur. Sot është bukuria juaj në të gjitha stolitë e saj
Unë mund të shoh dhe të përshkruajnë, sepse I miss you
Virgjëreshës së Shenjtë, ju mbrojnë Jasna Czestochowa
Dhe ju shkëlqejë në Ostra Brama! Ju, çfarë një bastion kështjellë
Ju mbrojnë Nowogrodek me popullin e tij besnikë!
Si e keni mrekullisht shërohen fëmijën tim,
(Kur nga një nënë që bërtet nën mbrojtjen tuaj
Flijimit, i vdekur, I ngriti qepallë tim
Dhe menjëherë unë kam qenë në gjendje të ecin në tempujt tuaj pragun
Për të shkuar për jetën e rivendosur të falënderoj Zotin),
Kjo është se si ju do të na kthehet në mënyrë të mrekullueshme në atdhe.
Ndërkohë, mbajnë shpirtin tim e etur
Për këto kodra të pyjeve, në këto livadhe të gjelbra,
Përhapjen e gjerë mbi blu Nemunas;
Për këto fusha të pikturuara me kokrra të ndryshme,
Praruar me grurë, i larë në argjend me thekër;
Ku qelibar zgjebja, hikërror bardhë si bora,
Ku shkopinj prej druri janë skuqem skuqem me vajzërisht,
Çdo gjë është e ngjeshur me një fjongo, me bakër
Gjelbër, në të nuk janë të rrallë pemë heshtur dardhë.