Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie
Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie
Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy
I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy
Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!
Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem,
(Gdy od płaczącej matki pod Twoją opiekę
Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę
I zaraz mogłem pieszo do Twych świątyń progu
Iść za wrócone życie podziękować Bogu),
Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono.
Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną
Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,
Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych;
Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,
Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;
Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała,
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,
A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.
Літва! Мая радзіма! Вы, як здароўе,
Колькі вам трэба значэнне, ён будзе толькі высветліць,
Хто страціў цябе. Сёння ваша прыгажосць ва ўсе яе ўпрыгожванні
Я мог бы бачыць і апісаць, таму што я сумую па табе
Святая Дзева, ты абараняеш Ясна Чэнстахова
І бляск у Вастрабрамскай! Вы, які замак крэпасць
Вы абараняеце Навагрудка са сваімі вернымі людзьмі!
Як вы цудоўным чынам аднавіць маё дзіця,
(Калі ад якая плача маці пад вашай абаронай
Ахвярны, мёртвы, я падняў павека
І адразу я быў у стане хадзіць да вашага парога храмы
Для таго, каб пайсці на адноўленую жыццё дзякаваць Бог),
Гэта, як вы цудоўным чынам верне нас да Радзімы.
У той жа час, несці маю душу спрагненую
Для гэтых лясных пагоркаў, у гэтыя зялёныя лугі,
Растапыранымі над сінім Нёманам;
Для гэтых палёў афарбаваныя з рознымі зернямі,
Пазалочаныя з пшаніцай, пасярэбраная жытам;
Дзе бурштын кароста, грэчка белай, як снег,
Там, дзе палачкі з дрэва з'яўляюцца румяны з дзявочай румяны,
Усе аперазаная са стужкай, з меддзю
Зялёны колер, на ім рэдка бываюць маўклівыя дрэвы грушы.